Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

 



In het huis van de gehangene spreekt men niet van de strop

 

Bij sans gêne entrevue en conversatie

Wordt eloquentie van de gast verlangd

Au fond is één reflectie uit de gratie:

Het touw waaraan de heer des huizes hangt

 

In het land der blinden is eenoog koning

 

Voorbij des equators secluse streken

Waar men gedesequilibreerd bètises eert

En edictaal niet heel nauw wordt gekeken

Daar ligt het rijk waar de cycloop regeert

 

Hoge ogen gooien 

Waardoor moroos de geit loborig staarde

-Geacharneerd tantalisch leeggeslorpen-

Belanden parabolisch op de aarde

De resten, door sjeik Hassan weggeworpen

 

Een Engels taalspelletje bestaat eruit spreekwoorden op te blazen met pompeus taalgebruik, waarna geraden moet worden wat het oorspronkelijke spreekwoord was, bijvoorbeeld:
"Missiles of ligneous or petrous consistency have the potential of fracturing my osseous structure, but appellations will eternally remain innocuous".
Bedoeld wordt:
'Sticks and stones can hurt my bones, but words can never harm me'.
Dit bracht light-versedichters tot deze vorm, waarvan verschillende voorbeelden te vinden zijn in 
 How to be well-versed in poetry (het Engelse equivalent van Versvormen van Drs. P) van E.O Parrott . 
 Het opgeblazen spreekwoord bestaat uit een vierregelig versje, rijmschema abab, waarin een spreekwoord omslachtig wordt omschreven. Niet alleen het spreekwoord wordt zo opgeblazen tot grotere proportie, ook het taalgebruik moet dus liefst opgeblazen, gezwollen en pompeus zijn.

Het gebruik van moeilijke woorden wordt toegejuicht.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Liefde (Utrechts sonnet 9)



Ik houd van jou—'t is daarom dat ik zing
hoewel ik weet, bij min die vreugd verschaft:
liefde is als lotos, die de zwerveling
vergaat; weg spoelt de tijd hem, vlucht'ge haft.

Liefde is als lotos, die de zwerveling
verorbert, die met koorts en gekten straft
totdat niets rest dan de herinnering
van hoe je hem nadien hebt afgeblaft.

Totdat niets rest dan de herinnering
herleest men het verhaal van kaft tot kaft.
Liefde is als lotos, die de zwerveling
vergaat; weg spoelt de tijd hem, vlucht'ge haft

van wie ik houd. Ik houd van jou. Maar weet:
om half tien moet je weg—'k heb nog een date.


(r. 3 & 4 zijn regel 9 & 4 uit een sonnet van Dèr Mouw)