Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Omdat light verse lééft



Werkzaam in ‘t buitenland
Twee Italianen (klein)
Hadden het niet meer
Zo goed naar hun zin

Want het onstuimige
Napolitanenbloed
Deed hen steeds hunkeren
Naar hun vriendin

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Dagjesman



Ik zit op het namiddagstrand
wat moe en vadsig bij te komen.
Daar komt over het hete zand
een wezen uit zeer stoute dromen.

Een vlotte tred, een slank postuur,
een strakke broek, goudblonde haren,
een topje... ach mijn smeulend vuur
laait op en komt niet tot bedaren.

Vooral niet als met zwoele lach
zij rechtstreeks naar me toe komt lopen
en ik heel hitsig peins: oh mag
ik dan tóch op dat wonder hopen?

Ik voel me als ze voor me staat
heel opgewonden, warm en blij.
Ze zegt: ‘Wat fijn dat ik je zie…’
tegen een knul vlak achter mij.

Koop koop koop