Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Hij merkt niet meer dat hij zich steeds vergist;
zijn zieke hersens zijn niet meer te spoelen.
Geen mens zal weten wat hij nog kan voelen,
hij huilt als hij weer in zijn luier pist.

Van binnen botst hij tegen vage mist,
van buiten tegen deuren, tafels, stoelen.
Hij snapt niet meer wat anderen bedoelen,
zit naast zijn levensweg als bermtoerist.

Twee jochies rennen dartel om hem heen,
behendig soepel, jong en snel ter been,
met stram en oud en dood nog onbekend.

‘Zeg jij mijn naam eens opa,’ zegt de een.
En als de oude stil blijft, klinkt meteen:
‘Wat ben jij dom! Ik weet wel wie jíj bent!’

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ik ben bereid



Ik ben bereid een handje toe te steken
Verwacht u echter niet teveel van mij

Mijn botten zijn zeer broos, zo is gebleken
Ik heb er ook een rugblessure bij
Van sjouwen ben ik dus bepaald geen fan

Bij ’t sporten overkwam mij averij
Een spierkramp die ik duidelijk herken
De dokter heeft er nog niet naar gekeken
Maar ‘k help u graag , no matter waar ik ben