Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Hier zit ik dan, in zwart gepeins verzonken,
en leg me neer bij treurnis' heerschappij,
want vriendschap die uitbundig werd geschonken,
leek op een dag de houdbaarheid voorbij.

Ik weet niet meer hoe onze stemmen klonken,
al liepen wij gestadig zij aan zij.
Een beeld dat, door de stroom des tijds verdronken,
mij plots weer overspoelt als bitter tij.

Ach, elke zee kent overslaande baren
en prikkend zout dat toch geen zwemmer let.
In plaats van naar dit druilerig sonnet
met uitgelopen inkt te blijven staren,

neem ik een zakdoek, koffie en pralinen.
Met chocola is het plezanter grienen.



Winnaar van de autobiografische sonnettenwedstrijd

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Quattro stagioni

mucha
Alphonse Mucha, 1897
 
Violen snerpen, contrabassen brommen
De dirigent tikt op zijn lessenaar
Een handgebaar doet het rumoer verstommen
 
Vivaldi's meesterwerk staat voor u klaar
Waarin hij vier sonnetten heeft verscholen
We spelen alle delen na elkaar:
 
De lente - vrolijk feest voor de violen
De zomer als een lange lome geeuw
De late herfst met jagende triolen
 
Dan pizzicato voor de eerste sneeuw
En denk erom, dit stuk wordt opgenomen
Dus geen gekuch, gegiechel of geschreeuw
 
Zorg dat het klínkt vanaf de eerste tel
Wanneer ik zo de pizzabakker bel
 
Ook ons forumlid Christiaan Abbing zond een prachtig vers in voor de Vivaldi-sonnettenwedstrijd