Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Er was een meer en er was zon,
het blauw werd door geen wit gestoord.
De bootjes wenkten: kom aan boord.
Het was nog vroeg, de dag begon

alsof hij dag en nacht zou duren.
De maan nog steeds of reeds in zicht
genoot van ongesluierd licht
dat ons door wimpers heen deed gluren.

We reserveerden vast een boot,
om twee uur kon de pret beginnen.
Dus eerst nog zwemmen (dat was binnen)
en wandelen (het park was groot).

Een pick-nick met du pain, du vin
(in Frankrijk eet je op z'n Frans),
het grijs greep onderwijl zijn kans
en maakte aan mooi weer une fin.

We voeren uit, het zwemvest aan,
daarboven nog een regenjas,
de paraplu kwam goed van pas,
ook ín de boot ging water staan.

We toerden op het grijze meer,
we tuurden naar de grijze kant.
Een uur nadien, terug aan land,
het zwemvest uit... de zon kwam weer!

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Bij de dood van een Nobelprijswinnaar



Hij zag de wereld als een ‘stad der blinden’,
Geloofde absoluut niet in een god
Want net als geld maakt godsdienst veel kapot
Als monsters die de maatschappij verslinden.

De armoe die hij jong moest ondervinden
En hoe de landarbeider werd geknot,
Het roerde hem en moest wel leiden tot
Geschriften over al wat hem niet zinde.

Zijn vaardigheid als romancier was groot:
Hij kreeg de prijs der literaire prijzen
En maakte vele lezers deelgenoot.

Hij wilde hen een soort van uitweg wijzen.
Nu is de schrijver Saramago dood
Maar in zijn werken zal hij weer verrijzen.

Koop koop koop