Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft





Hier zit ik dan, in zwart gepeins verzonken,

en leg me neer bij treurnis’ heerschappij,
want vriendschap die uitbundig werd geschonken,
leek op een dag de houdbaarheid voorbij.

Ik weet niet meer hoe onze stemmen klonken,
al liepen wij gestadig zij aan zij.
Een beeld dat, door de stroom des tijds verdronken,
mij plots weer overspoelt als bitter tij.

Ach, elke zee kent overslaande baren
en prikkend zout dat toch geen zwemmer let.
In plaats van naar dit druilerig sonnet

met uitgelopen inkt te blijven staren,
neem ik een zakdoek, koffie en pralinen.
Met chocola is het plezanter grienen.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ster van Bethlehem





Weer het verhaal gehoord. Geboorte stal
en ster, dat destijds zeldzaam felle baken.

De Waardse sterrenwacht bezocht.
Beluisterd hoe de koepel met geknars
de hemel openschuift. Eeuwen ver geloerd
naar duizelende melkwegen
verlucht met luisterrijk lichtecht.

De Kleine Beer gezien. Zijn kleinste ster
is al tig malen groter dan wat in de kom
van handen, in het slimste hoofd past.

Naar de ster van kerst gezocht.
Niet gevonden. Was het een komeet,
een nova? Of had God toen twee planeten
naar een plaats van samenstand verwezen
boven de drie wijzen in het oosten?

Wel krijg ik weer loepzuiver in beeld
hoe onaanzienlijk wij zijn. Mij overspoelt
een raadselachtig groot gevoel
van
                      v
                      r
                      e
                      d
                      e –

(Uit: Heerhugowaardse gedichten)