Notaris Friedrich Daniel uit Göttingen, een ernstig man met poëtische bevliegingen, stuurde dit serieus bedoelde gedicht naar het tijdschrift Fliegende Blätter in de hoop op plaatsing:



Idylle 

Zwei Knaben gingen durch das Korn,
Der andere blies das Klapperhorn,
Er konnt' es zwar nicht ordentlich blasen,
Doch blies er's wenigstens einigermaßen.

Fliegende Blätter

Het werd op 14 juli 1878 geplaatst en redactie en lezers zagen onmiddellijk de potentie van dit vers en een niet aflatende stroom Klapperhornverzen volgde tot in onze tijd. Ook Christian Morgenstern en Karl Valentin waagden zich aan deze ontroerende vorm, die met het voorbeeld van de brave notaris helder is vastgelegd en geen uitleg behoeft.

Enkele voorbeelden:

Zwei Knaben gingen durch das Korn,
der Zweite hat sein Hut verlor'n.
Der erste würd' ihn finden,
ging er statt vorne hinten.

Zwei Knaben gingen durch das Korn,
der andere hinten, der eine vorn
und keiner in der Mitte,
man sieht, es fehlt der Dritte. 

Zwei Mädchen liefen durch's hohe Gras,
der einen wurden die Höschen nass,
der andern nur die Beine
denn Höschen trug sie keine.

En een moderne:
Zwei Lehrer namens Klapp und Horn
gerieten wegen Lärm in Zorn.
Der eine köpfte seine Schüler,
der andre reagierte kühler.

Zie je er potentie in, dan leer je snel even Duits en lees je er hier nog meer over.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De ziel

Misschien was ’t iets als lurven. Echt, verzonnen?
Je zieltje hoorde blank te zijn en rein.
Soms kreeg ik op mijn ziel en deed die pijn.
Maar wat het ding was, zag ik bij de nonnen.

De kleine catechismus was hun bron en
de illustraties legden ’t uit, haarfijn:
de ziel bleek een soort pannenkoek te zijn.
De staat der ziel werd verder uitgesponnen.

Men zag drie zielen ofwel pannenkoeken.
De eerste blank, de tweede was geschroeid
met dagelijkse zonden: jokken, vloeken.

Maar nummer drie zou bij een tafelronde
met weerzin zijn geweigerd en verfoeid:
een groot zwart gat in ’t midden. Echt doodzonde.