Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

ik zie de nimfen voor mijn oog ontluiken
ze kijken in hun prille schuld naar mij
met strakke truitjes boven blote buiken
en zien me telkens in mijn krantje duiken

de ene na de ander gaat voorbij
ik kijk van voor naar achter en opzij;
de lente laat me nieuwe bloemen ruiken
met flarden van een pas gemaaide wei

maar dan, wat mocht ik willen met zo'n kuiken
dat nauwelijks ontsnapt is uit het ei
nog in het dons, van alle butsen vrij?

nee, laat het schaap zich eerst maar eens misbruiken
door vader, vriend, door heel de maatschappij –
ik sluit wel aan hoor; achterin de rij

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

De Snavelstaart

Lang had de Snavelstaart gewacht
en stil had hij gezwegen;
aan sproeten had hij nooit gedacht,
toch heeft hij ze gekregen.
 
Wat is de Zin? zo peinsde hij.
Waarom kreeg ik geen voeten
of vleugels, maar voorzag men mij
van honderddertien sproeten?

Hij pakte puur op zijn gevoel
zijn staartpunt in zijn snavel
en trok zijn hele buitenboel
naar binnen door zijn navel –
 
En floep! hij was een Suizebol,
vanbuiten vol, vanbinnen dol,
die door de ruimte tolde
 
tot hij in ’t sterrenstelsel Froen
getroffen door een zwerkbalschoen
een muizenhol in rolde.
 
Een eeuwigheid of tig miljard
gebeurde in dat zwarte gat
geen sikkepit, geen snars, geen spat.
 
Er moet Iets zijn dat mij dit flikt,
dacht hij. Het is Al voorbeschikt.
Er moet Iets... 
(enz.) – totdat:

 
Zwoesj! Froen vloog in een sterrenstorm
een bocht uit van de tijd;
prompt sprong hij in zijn oude vorm
van voor de sproetigheid.

(Een achterlijf van enkel staart,
als voorlijf slechts een snavel
en met daartussen uiteraard
die peilloos diepe navel.)

De Snavelstaart is terug bij af:
hij weet van niks en zwijgt.
Vandaag of morgen staat hij paf,
als hij weer sproeten krijgt.
 

Koop koop koop