Het vrije vers

 

Op 3 december 2024 overleed Inge Boulonois.

 

Kort voor haar overlijden kreeg ik op messsenger een berichtje van haar waarin zij me vroeg of we even via de telefoon konden spreken.

In dat gesprek vertelde ze dat ze ongeneeslijk ziek was en dat zij nog maar kort te leven had. Enkele zaken m.b.t. de voortgang op het Het vrije vers passeerden eveneens de revue. Zij vroeg mij of zij een PDF-document met een aantal gedichten van haar bij mij veilig kon stellen, om die later als E-book op Het vrije vers te zetten.

 

Het telefoongesprek werd abrupt onderbroken vanwege de deurbel en het bezoek van haar dochter.

Een dag later stuurde zij mij het beloofde PDF-document en verontschuldigde zij zich (volkomen onnodig natuurlijk) voor het feit dat zij ons telefoongesprek zo plotseling moest afbreken.

Het bericht van haar overlijden enkele dagen daarna kwam voor mij en voor velen met mij als een grote schok.

 

Het PDF-document met die gedichten waarvan dus een e-book diende te worden gemaakt bleef vervolgens door diverse oorzaken een tijdje liggen en ook het uiteindelijke klaarzetten als e-book bracht de nodige haken en ogen met zich mee. Uiteindelijk besloot de redactie  te wachten met het publiceren totdat zich een geschikt moment zou aandienen.

En vandaag is dan dat moment aangebroken. Het stilstaan bij de geboortedag van Inge. Ze zou vandaag bij leven en welzijn exact 80 jaar zijn geworden.

 

Remko Koplamp

 

Uit het E-book hieronder het vers voor vandaag van Inge.

Een z.g. bout rimé. Een gedicht dat uitgaat van reeds bestaande rijmwoorden. In dit geval zijn het de rijmende woorden uit ‘De Dapperstraat’ van J.C. Bloem.

 

Aardappel

 

Die knol is voor tevredenen of legen!

Is er banaler voedsel in ons land?

Wie heeft die kost nou nooit op bord gekregen?

De meesten zijn die smaak allang ontstegen

 

Berichtte onlangs zelfs een ochtendkrant

De nasmaak lijkt vooral op kleiïg zand

Qua koolhydraten is het ook geen zegen

Er is zoveel gezonders onderhand

 

En tegen dikmakers zijn wij gekant

Dus ja, er is op aardappels véél tegen

Dit overdacht ik, lopend door mijn stad,

Domweg bezweken voor een zak patat

 

En via deze link – klink & klaar – is vervolgens voor een ieder het gratis e-book te lezen.

De redactie wenst jullie veel leesplezier.

 

De CO₂ moet echt aan banden.

Elk energieverbruik is fout.

Dus laat ik 's nachts geen lamp meer branden

en is het binnen altijd koud.

 

Al loop ik rond met hoge nood

dan houd ik het wel op tot morgen.

De stikstof die mijn darm uitstoot

zal voor veel luchtvervuiling zorgen.

 

Het is niet dat ik nu ga vechten

voor toekomst of klimaatbelang.

Maar voor dat grietje met die vlechten,

voor Greta Thunberg, ben ik bang.

 

 

 

 

Geen trauma's van vroeger om vrij uit te putten
Geen proppen papier door de kamer verspreid
Geen wijnflessen slingerend op het tapijt
Ik hoefde mijn duim nu eens niet te benutten

 

Niet urenlang frummelen, fronsen en frutten
Niet zweten, niet zwoegen, geen eenzame strijd
Ik heb niet gevast noch mezelf gekastijd
Ik maakte niks mee om dit vers mee te stutten

 

Geen heilloos karwei met frustraties erbij
Geen dagdromerij in een hut op de hei
Ik tuurde niet stuurs naar het hemelgewelf

 

Hoe is dit ontstaan? Welke weg moest ik gaan?
Waar kwamen spontaan al die woorden vandaan?
Ach, soms zit het mee, dit sonnet schreef zichzelf

 

Een houtworm vroeg zijn pa te Petten:
“Wanneer mag ik mijn klomp weer zetten?
Ik hoop op heerlijke cadeautjes
Als harsepein en peperschrootjes
Maar vader sprak tot zoon: “Helaas,
Het is nog lang geen Splinterklaas”

 

 

 

Vanmorgen werd ik wakker en ik voelde mij wat vreemd
Er was ineens iets geks, ik kreeg mijn vinger er niet achter
't Was moeilijk te omschrijven, want ik leek wel wat ontheemd
Zo anders was het, ongewoon: ik voelde me wat zachter

Mijn vrouw vroeg ook al bij 't ontbijt: wat is er aan de hand?
Waarom help jij opeens mee met het pakken van de borden?
Waarom smeer jij je eigen brood, dat mag wel in de krant
Je bent toch niet vannacht in één keer mild of zo geworden?

Ik weet het niet, zei ik, ik voel me plotseling wat raar
Vannacht kon ik niet slapen en je weet: dat heb ik zelden
Ik piekerde en piekerde, mijn hoofd werd vol en zwaar
Ik dacht zo bij mezelf: ik moest eens stoppen met dat schelden

Ik dacht dat het wel goed zou zijn om jou eens te verwennen
En om je te bedanken voor wat jij steeds voor mij doet
Ik weet dat ik een zak geweest ben, zal ik je bekennen
Hoe ik daar nou zo bij kom, weet ik eigenlijk niet goed

Ik heb me voorgenomen om voor Jansen van hierboven
Wat aardiger te zijn, want ja, die man heeft het wel zwaar
Ik zal niet meer zo mopperen, dat zal ik hem beloven
Waarom ik dat nou weer verzin, ik vind het wonderbaar

Ik zal ook niet meer zeuren over al die Islamieten
En over homo's zal ik voortaan ook wat stiller zijn
Ik zal ook niet meer fluiten naar de schaars geklede grieten
En zal me goed gedragen tegen Jood en Palestijn

Ik weet niet hoe ik nou opeens zachtaardig ben gaan denken
Of zou het komen door al dat gehannes in Den Haag?
De politiek zit ook alleen maar rattengif te schenken
Ik denk dat ik dat simpelweg niet meer zo goed verdraag

 

 

Echt alles is veranderd sinds we nieuwe buren kregen
Onmiddellijk na het passeren van het koopcontract
Verbouwden ze, vooral de tuin werd grondig aangepakt
Er kwamen tegels waar een mossig grasveld had gelegen
De snoeischaar ging met woeste halen door de blauweregen
Ze rustten niet voordat de perenboom was omgehakt
Echt alles is veranderd

Die oude, wilde tuin is elke vorm van groen ontstegen
Een grijparm heeft een lading tuinhout op de stoep gekwakt
En toen het bouwwerk stond, werd alles stemmig zwart gelakt
Natuurlijk mocht ik kijken, maar het viel me nogal tegen:
Echt alles is veranda

 

 

 

Vermoeid vlij ik mij neder op een zachte alpenwei
Ik voel mijn lijf bedaren en verzink in dromerij
Een wijfjesrund treedt nader en zij fluistert in mijn oor:
‘Och heer neem nog een wijle rust, dra zingt het schaapjeskoor’

Het alpenblauwtje op de bok heeft zonneklaar gezag
Zij dirigeert het bergorkest met klare vleugelslag
Daar hoor ik nu warempel een duet van ram en ooi
Wat zijn die beide zoetgevooisd, mijn god wat is dat mooi

Het fluiten van de bergmarmot klinkt wonderbaarlijk schoon
De gems zeult met de alpenhoorn maar produceert geen toon
Dan galmt het koene krassen van de jonge alpenkauw
De steenbok slaat de koebel maar hij neemt het niet zo nauw

De dijenkletser van de lynx komt niet goed tot zijn recht
De moeflon jodelt ook een lied en doet dat lang niet slecht
De alpensalamander zwiept zijn staart wat heen en weer
Hoe anders dan de edelweiss, haar kop deint op en neer

Dan stopt ineens de zang en dans en zwijgt elk instrument
Er staat iets te gebeuren en ik kom wat overend
De dieren kijken vol verwachting naar het rotsplateau
Daar treden jonge schapen aan, een wemelwit tableau

Het Lucia di Lammerkoor is wijd en zijd bekend
Hun a capellarepertoire geldt thans als jongste trend
Vooral het Agnus Dei wordt zo prachtig uitgevoerd
Die wonderschone samenzang laat niemand onberoerd

Ook ik moet even slikken en ik luister ademloos
De koorzang is betoverend, zo zuiver en zo broos
In al mijn levensdagen viel mij nooit zoiets ten deel
Dat ik dit toch ervaren mag, dit sprookjestafereel

Een hoef stoot mij heel zachtjes aan: ‘Meneer, het is voorbij’
Onwillig maak ik mij nu los uit deze ‘sans pareil’
Ik strik mijn veters maar weer vast en gord mijn rugzak om
En trek – veel rijker – verder naar een nieuwe alpenkom

 

 

Roddel uit de wandelgangen:
Heel het romprompkabinet
Is op mallehoedjesdag
Onder een zo’n hoed te vangen

 

Een mopshond uit het dorpje Vlijmen
blijkt zó briljant te kunnen rijmen
en dierenverzen te creëren,
dat kenners stuk voor stuk beweren
dat Stip in beesten voortbestaat
en dat het om een Fopshond gaat.

 

 

Photo by Shopify on StockSnap

Leve het onderwijs!
Les over voortplanting
Geeft ons de
Basisbeginselen mee

 

Boeiender nog dan mijn
Biologiedocent
Vind ik de bijles
Van Lies uit 4B

 

 

 

Een ridder zonder vlees of braam

Trof een bei aan in zijn aam

‘Bei,’ sprak hij toen heel verwonderd

‘Bei je nou helemaal bedonderd!’

 

 

 

De redactie feliciteert de finalisten van Lichtvoetig IX:
Koos Dijksterhuis, Paterswolde
Han Marinus, Wassenaar
Christian Goijaarts, Dorst
Maarten van Petersen, Amstelveen
Peter de Liefde, Papendrecht
René Turk, Kleve
Bennie Sieverink, Hengelo
Rikkert Zuiderveld, Vledderveen

 

 

Een Vlaamse vos (nochtans geen vrome)
vertrok op bedevaart naar Rome;
nog even heeft hij omgekeken.
"Als vos verlies ik nooit mijn streken,
toch steekt het dat," zo sprak hij triest,
"mijn streek nu wel zijn vos verliest."

 

 

Een brilslang kruipend op de grond
Had hoop dat hij zijn bril weer vond
Zijn hele route keek hij na
Hier op de markt van Appelscha
Ik zei, omdat zijn zicht slecht werkte
´Wat naar, ik wens je heel veel sterkte´

 

 

U kocht bij ons een kwaliteitsproduct,
de leek kan het probleemloos zelf monteren
en onvolkomenheidjes repareren,
maar belt u ons gerust als dit niet lukt.

De helpdesk is geduldig en secuur,
de chatbot kan uw vragen goed behappen,
maar is nog niet volmaakt, dat zult u snappen,
voorheen zat daar een mens, dat was te duur.

Hebt u nog steeds een vraag na drie kwartier,
dan mag u op de keuzetoetsen drukken,
de vruchten van ons kenniscentrum plukken,
we zijn voor u bereikbaar tot half vier.

Toets 1 als u een onderdeeltje mist,
toets 2 als u een barst of scheurtje merkt,
toets 3 als heel het apparaat niet werkt,
toets 4 voor de terugzendspecialist.

Toets 5 bij onverwachte flits of knal,
toets 112 bij brand of ongeval.

 

Echt niet zo lastig, hoor
Metrum in versvormen
Lijdt u aan
Ollekebollekestress

Heffing valt steeds op de
Antepenultima
Van wat u opschrijft in
Versregel zes

 

Liefst zet ik al mijn spullen op een rij.

Geen goed is fout of beter dan de rest.

Het hoogst behaald diploma glimt van trots.

Het kopje zonder oor glimlacht besmuikt.

Mij zijn ze even lief.

 

Ze hebben mij gekneed tot wie ik ben,

herinneringen die ik aan kan raken.

Als ik er één verwijder, sterft er iets

in mij, mijn hoofd, mijn hart, mijn onderbuik,

een dof gevoel van rouw.

 

Een dame die het vast heel goed bedoelt

vindt op mijn bank de laatste vrije plek.

De bank is zichtbaar uit zijn comfortzone.

De dame zegt me dat het anders moet.

De buurt vindt mij verslonsd.

 

Ik leg haar uit dat dit mijn leven is.

Het goede, schone, ware dat ik vond

rust naast elkaar en leeft in vrede met

het slechte, het onooglijke, de leugens.

Mijn schatkamer is dit.

 

Ze zegt dat het toch echt niet langer gaat.

Dan breekt de opstand uit. Het hele huis

raakt in paniek, stort zich op haar, bedelft

haar tot ze zwijgt. Of ik er spijt van heb?

Nee, edelachtbare.

 

 

 

Mik op een ereplaats!
Dartskampioenschappen:
Wim wou wel werpen maar
vond het wat warm.

 

Na een verfrissing met
hoogpercentagebier
zaait hij verderf met zijn
alcoholarm.

 

Een vette rups uit Cadzand Bad
die op een malse bladrand zat,
riep: 'Heerlijk, wat een buitenkans,
geloof maar dat ik hiervan schrans.'
Een koolmees dacht toen zij hem hoorde:
'Toevallig zeg. Mijn eigen woorden!'

 

De snelle fietser wil een topper lijken,
gedreven trappend in zijn strakke pak.
Aan alle weggebruikers heeft hij lak.
Dat zijn obstakels die maar moeten wijken.

Gevloek, getier, gemopper en gescheld
naar iedereen die hij niet kan passeren.
Hij bekt ze steevast af (dat zal ze leren!),
waarna hij mokkend naar de einder snelt.

Wat ik bedenk bij zulke halve garen:
die grote mond zal ook die pens verklaren.