Het vrije vers

Een hazenmoeder baard’ ín Gent
Een haasje met een mankement
De dokter zei vol goede moed
Met mijn ervaring komt het goed
Ik repareer dat in een wip
Bij haasjes met een mensenlip

 

 

Image by Tünde from Pixabay

De strijd is verderop weer opgelaaid
Terwijl wij hier uitbundig consumeren
Op strooptocht door de koopgoten marcheren
Wordt Kiev een enorme loer gedraaid

Een opgelegde vrede vol venijn
Zo zal het straks pas echt Black Friday zijn

 

Kijk uit je doppen, trut!
Keiharde aanrijding
Mankend bereik ik haar
Auto en snauw

Maar door haar prachtige
Aquamarijnenblik
Stamel ik hulpeloos:
'Geeft niet, mevrouw!'

 

Waar is hier ergens nog een huis te krijgen

dat snel beschikbaar en betaalbaar is?

Zelfs zonder loterij of erfenis,

om over oude sokken maar te zwijgen.

 

Ik word al links en rechts voorbijgestreefd

door gasten die met bankbiljetten smijten.

Al kan ik die toch moeilijk iets verwijten;

gelukkig is de mens die vastgoed heeft.

 

Dus koop ik als een laatste wanhoopsdaad

een huisje voor mijn Barteljorisstraat.

 

 

Een muisje kwam in Willemstad
een kater tegen op haar pad.
De afloop was miraculeus,
de een dacht dodelijk nerveus,
de ander zonder eigenbaat:
‘Ik denk dat ik het leven laat.’

 

De laatste dag van al mijn levensdagen

Ik had mijn straf aanvaard, ik droeg mijn lot

Gekneveld en geknield op het schavot

Mijn laatste uurtje had nu wel geslagen

 

Ik had wat de techniek betreft geen vragen

Zo'n guillotine werkt gelukkig vlot

Dat mes scheert als de bliksem door je strot

Ik mocht qua efficiëntie dus niet klagen

 

Ik mijmerde wat weg en dacht nog even

Aan al het moois van mijn voorbije leven

De beul kwam echter naar me toe en zei:

 

'Hallo meneer, u lijkt me wat afwezig

We zijn hier wel met iets belangrijks bezig

Dus houd nog even graag uw hoofd erbij'

 

 

Au, au en nog ‘ns au!
Pijnlijke plaspoging
Doornige struik
Een venijnige steek

Henk trok iets los van de
Egelantierentak
Wat bij inspectie z’n
Vel

 

Ons land, verlost van dictatuur, verbleekt

Nu vrede kwetsbaar blijkt, na tachtig jaar
Want grimmig eigen volk staat juichend klaar
Waar vreemdelingenhaat de kop opsteekt

 

Ons vrijheidsideaal is broos, verweekt
Door haat en machtsbelustheid in gevaar
Nu, met de sluwheid van de huichelaar,
De demagoog zijn bruine heilsleer preekt

 

Verdraagzaamheid, een kwart eeuw al verbeeld
In dit unieke monument, verbindt
Met liefde en begrip, wat mensen deelt

 

Erken elkanders pijn, vergeef, hervind
Het medicijn dat ook jouw wonden heelt:
De vreugde van je ongerepte kind

 

 

Frits Criens
Stadsdichter gemeente Leudal
Bij het Monument van Verdraagzaamheid, 13 november 2025

 

 

Zij ging naar Utrecht, hij kwam daar vandaan
Zij zwaaiden en dat was hun daaglijks spel
Hij wierp een kushand, maar dat moest dan snel
Zo'n trein blijft immers ook niet eeuwig staan

Hun blije lach was vluchtig, steeds spontaan
Toch liep het spaak met dit verliefde stel
Want op een dag kwam zij niet op appel
Vermoedelijk had zij een nieuwe baan

Het is dus uit, zo was zijn constatering
Want ja, zo gaat dat bij woon-werkverkering

 

 

Of Jan naar Parijs kan hangt af van zijn reisplan
Het liefst zou hij gaan in een motor met zijspan
Maar Maarten heeft regels en dus
Besluit hij bewust voor de bus
Een steengoede limorick, hier met die prijs man!

 

 

 

'De koerschef, ploegbaas, vlagman en soigneur
Zijn pet!', zegt Henk verbitterd in mineur
Han zegt: 'Zo word je nooit een meesterknecht
Als jíj de schuld steeds bij een

 

 

Een mug die gisteren te Schagen
Met bruut geweld werd doodgeslagen
Bleef achter op de onheilsplek
Als grote vieze rode vlek
Mijn raad voor wie vaak muggen doodt:
Verf vooraf al uw muren rood

Het schrijven stemt mijn tere ziel weemoedig,
een duister gif doordrenkt mijn hersenpan
van onvervuld verlangen zo rampspoedig
dat alles baadt in tranen, overvloedig
omdat ik wéér geen clou verzinnen kan.

 

 

Image by emerson fernando Henríquez López from Pixabay

Een mensschuwe mol sprak te Stein:
"Die menigtes vind ik nooit fijn
't Is boven te vol
Ik blijf in mijn hol
Om onder de mensen te zijn"

 

 

Zo'n duffe doos Merci is uit den boze
en keukenapparaten ben ik beu
Parfum van Rituals, dat is toch sneu?
en schat...ik hóud geeneens van rode rozen

 

Je worstelt telkens met jouw liefdeblijk
dus geef me nou maar weer gewoon gelijk

 

Een mol constateerde in Zandvoort aan Zee:
wat is het toch heerlijk, een vrouw in je leven.
Om dat te waarderen, wou hij haar iets geven,
maar geen chocola of een ander cliché.

Uiteindelijk kreeg hij een gouden idee,
waarvoor hij het vuur uit de sloffen zou lopen.
Dit ging haar plezieren, zo mocht hij wel hopen:
een huisgemaakt zeventiengangendiner.

 

 

Een mees sprak laatst in Eynderhoof:
'Descartes is niet mijn filosoof.
Hij zegt: "Ik denk," en "dus ik ben."
'Ik zeg dan kritisch: "Ja? Nou en!"
'De waarheid, denk ik, is zo simpel.
Gewoon: "Ik ben" en "dus ik pimpel."

 

Een duizendpoot uit Bennekom

ging elke dag een blokje om.

Een píepklein blokje, dat dan wel,

en daarbij liep-ie dan zo snel,

dat hij, als hij de benen nam,

zichzelf nogal eens tegenkwam.

 

 

Ze volgen zo te zien dezelfde route,

met stokken als verlengstuk van ‘t gevoel

begeeft men zich naar een of ander doel

dat ergens ligt te wachten op hun voeten

 

Men valt in ’t niet bij de enorme stoeten

van ontevreden volk dat heel de boel

een schande vindt getuige het gejoel

dat aangeeft dat de dingen anders moeten

 

Voortdurend onderweg om iets te vinden

is dit het lot van zienden en van blinden:

Ze komen altijd in de sloot terecht

 

omdat ze telkenmale na het kiezen

van nieuwe leiders snel het zicht verliezen

op wat zo vreugdevol was toegezegd