Het vrije vers

Ik moest die lakei uit mijn kamer bonjouren

Het lukte hem niet mijn korset in te snoeren

Een sterke bediende is waar ik naar smacht

Zo’n vent met behoorlijk wat aantrekkingskracht

 

 

Ik zit vaak aan de grond of krap bij kas

Op blaren als ik weer mijn billen brand

Ook zit ik meer dan eens in zak en as

En in de knoei, de knel, de lappenmand

 

Zo zit ik nu weer bij de pakken neer

Met beide handen in mijn haar vandaag

Ook in de put en piepzak telkens weer

En daarmee zit ik dan weer in mijn maag

 

Soms zit ik in de bak, dan zit ik vast

Of in de rats, penarie of puree

Op hete kolen, soms ook op de kast

En al dat zitten, zit ik dan weer mee

 

Mijn zitvlees kan dit echt niet langer aan

Het wordt misschien eens tijd om op te staan

 

 

een nieuwe start, ik ga op hoop van zegen

met afscheid en verhuizen voor de boeg

ik pink een traantje weg terwijl ik zwoeg

je komt op zolder veel verrassends tegen

 

mijn legerkistjes en een bus vol as

ik wist opeens weer waar mijn oma was

 

 

Donnie Brompot de tiran

Voer met scheepjes naar Iran

Hier een leugen, daar een smoes

Tot hij vastliep in Hormuz

 

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7,

Waar is Donnie Brompot gebleven

Pak hem vast en breng die blaag

Voor de rechters in Den Haag

 

 

Voor mij geen vis- of oliebollenkramen,
ik koop bij Dirk een oudewijvenkoek,
daar is ook groene kool in de reclame,
voor witbrood breng ik Jumbo een bezoek.

 

Voor tweedehands hoeft niemand zich te schamen,
wie draagt er nooit een vale spijkerbroek?
Maar als ik wandel met Marieke samen,
ben ik degene met een kringlooplook.

 

Voor samenwonen ben ik een obstakel,
hoe knopen wij de eindjes aan elkaar?
Zij zegt: ‘Het wordt een financieel debacle.’

Ik zeg: ‘Ik zie geen principieel bezwaar.’

Ze roept me onbarmhartig tot de orde:
‘Je had geen fulltime dichter moeten worden.’

 

Een jak bezwoer laatst in Buthan
Ik zal nooit op safari gaan!
Mijn neef vertelde het niet na
Zijn reis naar donker Afrika
Hij overleed nadat daar wreed
Een jakhals in zijn jakhals beet

 

Ik hoorde plots haar kreet van moord en brand
Op blote voeten vloog ik naar beneden
En sprong behendig over zeven treden
Ze krijste door, wat was er aan de hand?

Ik gaf de kamerdeur een flinke zwier
En zag haar kermend naar de tafel hinken
Welk euvel kon mijn meisje zo verminken?
Al rennend riep ik ‘Liefje, ik ben hier!’

Ik hoorde haar ‘Stop, nee, schat!’ niet op tijd
Ook ik kon toen mijn tranen niet bedwingen
Mijn hoofd werd rood, ik riep de wreedste dingen
Van al die woorden kreeg ik later spijt

Daar lag die Deense hufter op de grond
Dat legoblokje had ook mij verwond 

 

 

Anita had rebelse chromosomen,
ze was onaangepast en impulsief,
tot een slow-downcoach haar wist in te tomen,
nu kijkt ze alle katten uit de bomen
en telt ze eerst tot twintig, preventief.

Jacobus was een katholieke vrome,
Fleur haatte hem, maar uitte gram noch grief,
ze leefde jaren samen met die slome,
tot zij een kuscoach tegenkwam in Rome,
hij begeleidde haar en werd haar lief.

Ans maakte tuinkabouters, grijze gnomen,
een kunst- en kitschcoach stuurde haar een brief:
‘Je moest die hele meuk maar eens verchromen!’
Museumorders kwamen binnenstromen,
ze werd beroemd van hier tot Tel Aviv.

Kunt u alleen van schone dichtkunst dromen?
Bent u in rijm en metrum te naïef?
Dan vraag ik u bij dezen niet te schromen,
eerdaags bij mij als dichtcoach langs te komen,
ik reken een vriendschappelijk tarief. 

Dwalen door kamers, gangen en portalen,
De wezens vinden die men is geweest,
Schooljongen, ambtenaar, vrek, dief, bruut, beest,
Engel, dwaas, nietsnut, halfgod. Duizend malen

In andere gestalten leeft de geest.
Hier drinkt mijn drinkebroer uit zijn bokalen,
Daar mint mijn minnaar; door de kamers dwalen,
Maar door die eene kamer toch het meest.

Is het al lente? Tuindeuren staan open,
In 't raamkozijn passer en gradenboog.
Scheef staat de stoel. Is het net weggelopen?
Ik zoek, en in de hoekkast zit het dan,
En spotlacht met een onderzoekend oog.
Kiekeboe, zegt het kind tegen den man.

 

 

Een man uit Iran (oliestaat)
Zegt waar het bij poker om gaat:
'Gebluf en gesnoef
Maar ík heb de troef
Want ík heb Hormuz, grote straat'

Hoe ruist en suist het grote carrousel,
Dat schittert in de zon; en met plezier
Zien duizenden die middag het vertier.
Kamelen, paarden, alles draait er snel,

 

De witte zwanen en de olifanten,
En als een levend varken knort er een
En heft uit blijdschap al zijn rechterbeen.
Dan gaan ze dansen, al die kermisklanten.

 

Maar vlak daarnaast, in hemellicht gebaad,
Gaan metselaars hoog in de stelling rond,
Als luizen in een vurig vakverbond,
En slaan met troffels roffelend de maat.

 

 

 

 

 

Es rauscht und saust von manchem Karusselle,
Wie Sonnen flammend in den Nachmittagen,
Und tausend Leute schauen mit Behagen
Wie sich Kamele drehn, und Rosse, schnelle;

 

Die starren Schwäne und die Elefanzen;
Der eine hebt vor Freude schon das Bein
Und grunzt im hohlen Bauche wie ein Schwein.
Und alle Tiere fangen an zu tanzen.

 

Doch nebenan im Himmelslicht, dem hellen,
Gehen die Maurer, schwarz wie Läuse klein,
Hoch im Gerüst, ein feuriger Verein,
Und schlagen Takt mit ihren Maurerkellen.

 

een zatte spons uit Bedburg-Hau
zei lallend dat hij stoppen zou
hij zoog zich echter toch weer vol
met elke vorm van alcohol
hij hoefde niemands wijze raad
het beestje had geen ruggengraat

 

  

 

Van de hand van Christiaan Abbing verscheen onlangs zijn eerste

eigen dichtbundel: ‘Blauwig licht en vrolijker verzen’.

 

Een bundel met bijna 100 pagina's light verse: sonnetten, sonnettines, sonnettettes en nog heel veel andere verzen.

 

Een deel van deze verzen waren al eerder te lezen op Het vrije vers of op de eigen website van Christiaan, maar het titelgedicht 'Blauwig licht' is exclusief voor deze bundel: een sonnettenkrans in vijftien verschillende sonnetvormen over onze moeizame verhouding tot de digitale wereld van smartphones, smartwatches, algoritmes, big data, big tech, enzovoort.

 

Een voorproefje uit de bundel:

 

KUNSTWERK

 

Ik wandel kalmpjes door een galerij

Waar hobbykunstenaars zijn neergestreken

Ik slof van beeldhouwwerk naar schilderij

Totdat ik alle stukken heb bekeken

 

Tot plotseling mijn ogen blijven steken

Bij één paneel, een beetje buiten het bereik

Een levensgroot portret dat lijkt te spreken

Dit werk geeft van een echte meester blijk

 

En toch, hoe langer ik de plaat bekijk

Hoe meer ik dit portret vind tegenvallen

Want kijk: die oren zijn echt ongelijk

Wat kan zo'n wipneus een gezicht verknallen!

 

Nu hoor ik achter mij een zacht gegiechel:

Ik staar al vijf minuten in een spiegel

 

 

 

Vergeet condooms en maandelijkse pillen,

de uroloog, het zingen en de kerk.
Ze blijken stuk voor stuk slechts broddelwerk
voor mensen die geen zwangerschappen willen.

Want niets verlaagt je libido zo gauw
als onderkoelde voeten van je vrouw.

 

 

 

 

 

 

We vierden ons geluk met volle teugen
En waren wekenlang het klefste stel ja
Daar op die liefdescamping bij Marbella
Die zomer staat gegrift in mijn geheugen

Dat onze vlam zou doven leek een leugen
We barstten haast van liefde uit ons vel ja
En smulden van elkaar en van paella
Jouw geur waait soms nog langs in zwoele vleugen

Jouw haar kastanjebruin... of was het blond?
Dat sproetje op je neus... of naast je mond?
Jouw tengere figuur... of was je rond?

Dus als je dit ooit leest dan moet je weten
Mijn liefste Loes, ik zal jou nooit vergeten
Of Thea, Wendy, hoe je dan ook heette

 

 

 

het stevig staan, de knieën licht gebogen

de juiste bal, ik adem langzaam in

mijn aanloop niet te snel, wat ingetogen

het mikpunt net iets naast de voorste pin

 

ik neem de tijd, een slinger, soepel zwaaien

het bovenlichaam blijft daarbij gestrekt

techniek, effect, de bowlingbal moet draaien

ik schreeuw het uit, de curve is perfect

 

een harde klap, ik kan me niet bewegen

mijn hoofd en pols, zo'n pijn had ik nog nooit

de kin geschaafd, de baan zit vol met vegen

daar lig ik dan, maar wel een strike gegooid

 

de tips van mijn kornuiten mochten baten

ik hield vooral mijn vingers in de gaten

 

Met Pasen heb je ’t als konijn
Meestal wel naar je zin
Je krijgt veel aandacht en da’s fijn
En hoeft de pan niet in

Zoals broer Flappie vorig jaar
Met kerst ging hij eraan
Met Pasen loop je geen gevaar
Neem dat van mij maar aan

Maar soms wordt het wel eens te gek
Ja, ík krijg zelfs een ei
En een dom lintje om mijn nek
En kuikentjes nabij

Het is vermoeiend allemaal
Dat eieren-gedoe
Als ik de kerstmis nog maar haal
Ik word wat levensmoe

 

 

Ze koert als ik met zacht geroekoekoe
Speciaal voor haar, mijn lievelingsduivin
De intro van mijn melkerslied begin
Een beatleswaardig klinkend I love you

 

Een vingerhoed hooguit, ik geef het toe
Meer kostbaar vocht zit er per keer niet in
Dat maakt niet uit, ik melk niet om gewin
Het is de zang waarvoor ik dit graag doe

 

Haar doffer trippelt druk om zijn vriendin
Lijkt haar kokette overgave moe
Hij wil natuurlijk van me af, maar hoe

En waar hij mij ook pikt, het heeft geen zin

Het hok grijpt in, vormt een gesloten front
Verjaagt me met een lading weke stront

 

Het Bredevoortse brood is niet pikant
Van kaas uit Aalten zal uw mond niet fikken
In Vorden kunt u best een vorkje prikken
Ook zonder melk of yoghurt bij de hand

U zweet niet van een Borculose biet
Zo pittig is dat oosters eten niet