De zon schijnt en het is november
weer keert de warmte en zij schraagt
het hart dat steels, maar steeds ontremder
om langverloren vreugde vraagt.

En in de duinen, uitgelaten,
liep ik met mijn ogen dicht;
huiswaarts scheen er uit de straten
zongekleurd namiddaglicht.

Laat de jaren nu maar komen,
er is allengs geen onderscheid
meer tussen onuitspreekbare dromen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Onnodig zijn de prille wegen
om te ontkomen aan de tijd;
Altijd gelukkig, altijd zegen,
Altijd dit stille hart, altijd

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Bij de dood van F. Starik



Vanochtend ging de dag niet goed van start:
Ik las het in de krant en dacht: och heden,
Alweer is er een dichter overleden 
Ik ben derhalve droevig en verward 
 
Ik wist wel dat het lot de mensen tart 
Ook zij die aan het dichten tijd besteden 
Die worden door de dood heus niet gemeden 
Maar dichten blijkt ook kwalijk voor het hart 
 
Zo kort na Menno Wigman's overlijden 
Besloot het blinde lot een levensdraad 
Van weer zo'n goede dichter door te snijden 
Waardoor diens zwakke hart niet langer slaat
 
Het heeft geen zin, toch vraag ik heel bescheiden
Of nu het lot het even hierbij laat