Al liggend in zijn bed vraagt moeders kind
Naar vogels, bloemen, bijen. Ouder
Zijnd en beter wetend hoe de wereld
In elkaar steekt vangt zij aan te liegen
Over mannen, vrouwen, kinderen, liefde.
En bovenhoofds vliegt slaap en dood.

De moeder praat van samen, en de dood
Waakt met de wind en sluier over ’t kind
Dat, wijd opkijkend, nadenkt over liefde
En hoopt dat het ooit ouder
Worden zal—niet meer te hoeven liegen
Over monsters, koektrommels. Zijn wereld.

De nacht valt vlak over de stadse wereld
Buiten de zolder. Zon stierf weer een dood
En laat zijn zuster binnen voor hem liegen—
Een straal verlicht het ledikant en kind
De vrouw ernaast spreekt als bezorgde ouder
Over de zin, het wezen van de liefde.

Maar knijpt een hand, weet ‘dit is liefde’,
Dat zonder god mijn kleine wereld
Doordraait; óók zelfs zonder ouder.
Ze praat, verzint en bant de dood
Weg uit haar leven en haar kind,
Want anders wordt ze gek—het liegen

Tussen moeder en zoon is geen liegen.
De natte kruimels, beddegoed en liefde:
Daarmee wordt de sterkste man weer kind.
De vrouw is veertig. In de wijde wereld
Is voldoende smeerboel tegen dood
En zonder spiegels word je amper ouder.

Het kind zakt weg. Nog vijf minuten ouder
Kijkt zij dan naar haar kind. Geen liegen
Sterker dan de nacht, de duisternis, de dood.
Misschien, denkt zij, ben ik waarin de liefde
Uitblinken kan—is dat het licht der wereld
Het moet—niets mooier dan mijn kind.

Geen mens wordt ouder van de liefde.
Het liegen maakte lelijk als de wereld.
Schoon is de dood, onschuldig was het kind

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Rika

 

Een paar weken geleden riep Arnon Grunberg in zijn column in de Volkskrant de lezers op het gedicht 'Rika' van Piet Paaltjens uit het hoofd te leren. Gisteren kondigde hij aan dat op 23 augustus in Amsterdam een feestelijke bijeenkomst gehouden zal worden voor degenen die dit daadwerkelijk tot stand gebracht hebben, en waar ieder die het foutloos opzegt op zijn kosten een glas wijn krijgt. Je kunt je opgeven door een mail te sturen  naar: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Natuurlijk hebben wij in ons archief een eerste druk van Snikken en grimlachjes, zodat wij een facsimile van dat gedicht kunnen plaatsen om iedereen een kans te geven.
Zo lang is het niet, het is het Wilhelmus niet dat niemand meer kent (bij de quiz De slimste mens zat van de week een politicus die trots vertelde het tweede couplet óók te kennen en daarna bijna goed het zésde couplet declameerde - ooit verplichte kost op christelijke scholen met het eerste- zonder dat iemand van de aanwezigen dit in de gaten had, inclusief de jury, bestaande uit Maarten van Rossem) .
Drs. P schreef ooit een antwoord op dit gedicht van Rika, misschien een idee om ook eens te proberen(of van de conducteur of machinist)

.