rveen
Foto: Robin Veen
 
De ventilator zuigt het lachen aan 
van tippelende nimfen in de straat,
sirenen in de nacht. In vol ornaat
begeven zij zich wiegend op de baan.
 
Geen man kan hun verlokkingen weerstaan
en dus houd ik mijn handen desperaat
gevouwen om mijn rozenkrans en laat 
het kruis onrustig door mijn vingers gaan.
 
Ik bid en buiten bonkt muziek voorbij:
Jo, motherfucker, jo. Heb medelij.
Verlos me van het lusteloze bed
 
en open nu de wand waarin de nacht
roteert, waarachter de verrukking wacht.
Vergeef me het verlangen naar een slet.
 
                     Amen
 
 
Robin Veen werd, samen met Niels Blomberg, derde bij het Nederlands Kampioenschap Light Verse 2021.
Bovenstaand gedicht vormde een van zijn ingezonden gedichten.
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Requiem voor een mug

mug
Pixabay
 
De boer tot aan de nok toe vol protest
blijft doorgaan met het platteland verkrachten
we kunnen kennelijk niet meer verwachten
dan dat hij veel van de natuur verpest
 
Een kille kaalte die veel weerzin wekt
papavers, korenbloemen zie je zelden
wél weiden doods en glad als hockeyvelden
geen vlinder meer, geen vogel, geen insect
 
Wat? Geen insect? Ik neem die woorden terug
vannacht van drie tot zeker ver na vieren
zat tergend ouderwets dat beest te klieren:
die kennelijk niet uitgestorven mug
 
Hoewel het mij beslist veel moeite kost
bedreigde beestjes in te laten slapen
ben ik mijn moed wat bij elkaar gaan rapen
en heb hem uit mijn lijden tóch verlost