Welaan zei ’t schaap Veronica, ik ga een eindje lopen.
Het huis is fijn aan kant, het is het einde van de week:
Ik zal eens voor de dames Groen een grote ruiker kopen,
Want morgen zijn ze jarig en ik breng ze ook een keek. 

Eerst ging ze naar de bakker om de hoek op nummer zeven.
Vervolgens naar de bloemenman voor gipskruid en pioen.
Een tasje en een kaart erbij, waarop ‘lang zal ie leven’,
Ziezo, sprak zij vol goede zin, nu naar de dames Groen. 

De huisknecht deed al open en hij liet het schaapje binnen.
Kom verder, schaap Veronica, wat fijn dat u er bent.
Een cake! Riepen de dames Groen, ons fuifje kan beginnen.
De blommen zijn ook prachtig hoor, bedankt voor het present. 

Kijk, juffrouw schaap Veronica, neemt u maar vast een bakje,
Toe help uzelf maar even, hoor, de thee is vers gezet.
Ze liepen naar de secretaire, ze openden een vakje
En legden toen een spiegel en een mes op het buffet. 

Ach, vindt u het niet erg juffrouw, we zijn wat ongeduldig,
We moeten even wachten op de oude dominee.
Hij brengt ons zo wat poeder mee, niet veel, het is onschuldig:
Wij nemen elke zaterdag een snuifje bij de thee. 

Het schaap kreeg ook een beetje en ze raakte van de kook,
Ze feestten heel de avond en het volgend weekeind ook.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Vooruitblik (Glose)



Een mooi palmarès zal niet zomaar ontstaan
Daarvan kunnen renners verhalen
Het kan tot de meet vele kanten opgaan
Waar falen voorafgaat aan stralen

‘t Was halfweg de tachtiger jaren
Toen Adri ‘Deuxième Poulidor’ van der Poel
‘n Tourrit kon winnen. Zó dicht bij z’n doel
Dat had Adri zelden ervaren
Ontsnapt met ‘n zekere Jean-Claude Bagot
Die lek reed, dus Adri reed van hem vandaan
En moest toen uitputtend soleren
De streep èn het peloton naderden zo
Maar nèt voor de eindstreep ging Adri d’r aan
Een mooi palmarès zal niet zomaar ontstaan

Rob Harmeling ging elke dag op z’n smoel
Zijn vleiendste bijnamen waren
‘De Valler’ en ‘Rooie Lantaren’
Het had zo’n half-warm, half-meewarig gevoel
Waar Hollanders losers mee eren
Hij vluchtte ook talloze malen
Steeds zonder succes, maar hij zou in Bordeaux
Verrassend ineens triomferen
Dat pech ‘n karakter kan stalen
Daarvan kunnen renners verhalen

Tot spijt van de Tourvolgersschare
Bleek dat Erik Dekker, too eager to rule
Bij echt grote koersen en echt strijdgewoel
Talent niet aan inzicht kon paren
Hij won wel eens wat, maar het hoogste plateau
Leek steeds verder buiten bereik langzaamaan
Toch zou Erik echt niet stagneren
Het stigma vannet nieten vanstatus quo
Dàt vormde de latere winnaar stilaan
Het kan tot de meet vele kanten opgaan

Een peloton renners is één gekrioel
Wie kan in zo’n grote klos garen
Een Erik of Adri ontwaren
Of anders ‘n Rob lichten uit heel die boel?
Maar soms zie je iemand proberen
Wat eigenlijk niet valt te halen
Zoals Albert Timmer die-bravissimo!-
Zichzelf tot het einde bleef weren
‘t Is vaak ‘n verloren finale
Waar falen voorafgaat aan stralen


(Voor nog 13 Giro-gedichten link naar de weblog van Ko onderaan de pagina)