Hij was het wat labiele zondagskind.
Die lange slungel met dat rode haar;
Bert fietste hoe dan ook in tegenwind.

Hij was dus – wat je noemt – onhandelbaar
maar schudde wel als wereldkampioen
Francesco Moser stevig door elkaar.

De temporijder gaf hem van katoen,
werd onder Peter Post tot held gekneed.
Hij trapte door, het hele fietsseizoen

en reed zichzelf voortdurend in het zweet
– in Duinkerke, de Panne en de Tour –
met hersenvliesontsteking aan de meet.

Een stille jongen, geen geouwehoer;
hij fietste zelf zijn lichaam naar z’n moer.

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

I.M. Tante Hannie Lips





Ik zal nog een keer naar U zwaaien
Op mijn knietjes op het naaldvilt
Met mijn eerste glas Exota
Bruisend onder handbereik

Ik herinner Dapp’re Dodo
En een Sinterklaasprogramma
Dat we samen mochten zingen
Tante Hannie sloeg de maat

Dat de alledaagse dingen
En de brieven zijn besproken
Want er waren nog geen issues
U was geen celebrity

Dat U kind en televisie
Serieus genomen hebt