feestbomen

 

De winterzon werpt nog haar laatste stralen
De schemer komt, de avond valt al vroeg
Toch zal ik in het duister niet verdwalen
Ik weet de weg en er is licht genoeg
 
Ook als de nacht valt, voel ik me hier thuis
Mijn pad wordt fel verlicht door het geflonker
Tienduizend lichtjes leiden mij naar huis
Ik vind mijn weg wel, nergens is het donker
 
Ineens word ik omstraald door blauwig licht
En rode letters dwingen me tot staan
Ik staar verschrikt in een gefronst gezicht
De wijkagent kijkt mij bestraffend aan
 
'Je kunt het leuk vertellen, echt heel goed
Maar zorg eens dat je fietslicht het weer doet!'

 

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Het suikerbeest



Voor Patty

Het dierenrijk is haar natuurdomein.
Nu lijkt ze in een ander rijk te zakken,
de hyperglykemie kreeg haar te pakken.
Ze lacht te zoet om werkelijk te zijn.

Al snel vervalt ze in een grijs vertakken
en dwaalt langs draden van het broze brein,
krijgt haar gedachten niet meer op een lijn.
Haar geest tast tussen duizend kaartenbakken.

Dan veert ze op bij spraak en beeldentaal,
herhaalt een woord uit één van haar gedichten,
een zuchtend 'ja' verhult een heel verhaal.

Ze kijkt me aan, de blik die ik wel ken,
maar nu verzonken in een vergezicht en
het is alsof ze zoekt welk dier ik ben.


Velen van jullie zullen op de hoogte zijn, Patty Klein (Patty Scholten) ligt in het ziekenhuis na in coma te zijn geweest ivm diabetes-complicaties. Afgelopen donderdag was ik op bezoek bij haar, en dit sonnet illustreert ongeveer haar huidige toestand. Achtergronden, heel veel lieve commentaren, beterschapswensen en bezoekverslagen zijn op haar facebook-pagina te vinden. Een kaartje sturen kan naar  Radboud ziekenhuis , Geert Grooteplein Zuid 10, 6525 GA Nijmegen. Afd,poli Neuro kamer 032

PS De titel van bovenstaand sonnet is ontleend aan een opmerking van Jaap op Patty's fb-pagina.