ww
Foto: WikimediaCommons
 
Ze neemt me regelmatig mee naar buiten
Ze gaat me voor en houdt me op de been
En doet een nieuwe wereld voor me open
 
Soms hoor ik vreemde mannen naar haar fluiten
Maar ik weet zeker: zij kiest mij alleen
Al weet ik niet waar ik dat aan verdien
 
Ze geeft me meer dan ik had durven hopen
Soms aarzel ik, maar zij is niet te stuiten
Haar blonde krullen dansen om haar heen
 
Het is een feest als wij daar samen lopen
Wat zou ik graag de schoonheid ervan zien
Ik hoop dat ik die liefde ooit doorgrond
 
Maar dat is wel wat veel gevraagd misschien
Ze is tenslotte mijn geleidehond
 
 
Dit gedicht was goed voor de vijfde plaats van de Willem Wilmink Dichtwedstrijd 2020
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Verbanning

hemelbed2
 
Ik heb al vaak het bed met haar gedeeld
en even vaak de vreugde mogen smaken
om ’s morgens op de grens van het ontwaken
voorzichtig uit mijn slaap te zijn gestreeld
 
Het aangenaam gevoel dat nooit verveelt
van handen die je lijf genotvol raken,
dat stopte als ze mijn ontbijt ging maken
wanneer ze vond dat zij was uitgespeeld
 
Zo af en toe dan waren er wel mannen
die zij als prooi mee naar haar kamer bracht,
dan bleek het bed helaas te klein voor drie
 
Nu ben ik naar de bijkeuken verbannen,
de laatste man bleef langer dan een nacht
en lijdt ook nog aan kattenallergie