Sint Nicolaas is in de Lage Landen,
verblijdt ons met zijn goedertierenheid.
Al legt men alle stikstof hier aan banden,
zíjn stoomboot kan hij altijd ergens kwijt.
Erg duurzaam is dat niet, hoor ik u denken,
uit Spanje komen met zo’n ouwe schuit
en onderweg steeds liters diesel tanken
kost al met al toch ook een lieve duit?
U heeft gelijk en als dat alles was,
dan konden wij zoiets nog wel gedogen.
Maar Sinterklaas loopt vaker uit de pas
dan volgens onze regels wel zou mogen.
Als witte bisschop wordt hij ieder jaar
door vele demonstranten nagezeten.
Die uiten telkens luidkeels hun bezwaar,
zodat de hele wereld het zou weten.
En zo verwerd een vreedzaam kinderfeest
tot reden om ME’ers in te zetten.
Toch irriteert me dát niet eens het meest.
Er is nog méér waar wij op moeten letten.
Wij streven immers naar gezond en fit,
vooral bij onze jonge kinderschare,
die tóch al zo veel uren enkel zit
met niet veel meer dan kleine duimgebaren.
Zij krijgen van de Sint dus volop snoep –
nee, sterker nog, ze worden overladen
met marsepein en massa’s zoete troep
die elke ouder beter af zou raden.
Een noot bij al het lekkers dat je kreeg:
geniet gerust, maar doe het wel met mate.
Onthoud: die zak hoeft niet in één keer leeg.
Genóég obesitas in onze straten!
En dan zo’n speelgoedboek voor al die kids
om onbeschaamd cadeaus in aan te strepen.
In omvang lijkt het wel een Gouden Gids;
bezorgers blíjven maar met stapels slepen.
’t Is spitsuur voor die arme Pieter Post
door alles wat we namens Sint bestellen.
De witte busjes komen langs gecrost
en nemen amper tijd om aan te bellen.
Na meer dan drie seconden heb je pech:
de vogel is dan ruimschoots weer gevlogen.
Je pakje ligt verfomfaaid bij de heg,
maar is nog heel, zo merk je opgetogen.
Dan snel naar binnen, waar je met chagrijn
bedenkt dat je verdorie nog moet dichten,
maar dan is de moderne tijd toch fijn:
AI kan deze taken mooi verlichten.
Al is het op z’n best slechts middelmaat,
zo’n simpel rijmpje kan je tijd besparen
en kijk je niet te nauw naar wat er staat,
dan kan zo’n algoritme opzien baren.
De menselijke dichter krijgt de zak
en daarmee dreigt een ambacht te verdwijnen
door broddelwerk en streven naar gemak;
een écht gedicht, ach, paarlen voor de zwijnen!
Of neemt u – net als ik – de pen ter hand?
Bewondert u poëtische creatie?
Dan schept dat toch een menselijke band
en dank ik u alvast voor uw ovatie.
verblijdt ons met zijn goedertierenheid.
Al legt men alle stikstof hier aan banden,
zíjn stoomboot kan hij altijd ergens kwijt.
Erg duurzaam is dat niet, hoor ik u denken,
uit Spanje komen met zo’n ouwe schuit
en onderweg steeds liters diesel tanken
kost al met al toch ook een lieve duit?
U heeft gelijk en als dat alles was,
dan konden wij zoiets nog wel gedogen.
Maar Sinterklaas loopt vaker uit de pas
dan volgens onze regels wel zou mogen.
Als witte bisschop wordt hij ieder jaar
door vele demonstranten nagezeten.
Die uiten telkens luidkeels hun bezwaar,
zodat de hele wereld het zou weten.
En zo verwerd een vreedzaam kinderfeest
tot reden om ME’ers in te zetten.
Toch irriteert me dát niet eens het meest.
Er is nog méér waar wij op moeten letten.
Wij streven immers naar gezond en fit,
vooral bij onze jonge kinderschare,
die tóch al zo veel uren enkel zit
met niet veel meer dan kleine duimgebaren.
Zij krijgen van de Sint dus volop snoep –
nee, sterker nog, ze worden overladen
met marsepein en massa’s zoete troep
die elke ouder beter af zou raden.
Een noot bij al het lekkers dat je kreeg:
geniet gerust, maar doe het wel met mate.
Onthoud: die zak hoeft niet in één keer leeg.
Genóég obesitas in onze straten!
En dan zo’n speelgoedboek voor al die kids
om onbeschaamd cadeaus in aan te strepen.
In omvang lijkt het wel een Gouden Gids;
bezorgers blíjven maar met stapels slepen.
’t Is spitsuur voor die arme Pieter Post
door alles wat we namens Sint bestellen.
De witte busjes komen langs gecrost
en nemen amper tijd om aan te bellen.
Na meer dan drie seconden heb je pech:
de vogel is dan ruimschoots weer gevlogen.
Je pakje ligt verfomfaaid bij de heg,
maar is nog heel, zo merk je opgetogen.
Dan snel naar binnen, waar je met chagrijn
bedenkt dat je verdorie nog moet dichten,
maar dan is de moderne tijd toch fijn:
AI kan deze taken mooi verlichten.
Al is het op z’n best slechts middelmaat,
zo’n simpel rijmpje kan je tijd besparen
en kijk je niet te nauw naar wat er staat,
dan kan zo’n algoritme opzien baren.
De menselijke dichter krijgt de zak
en daarmee dreigt een ambacht te verdwijnen
door broddelwerk en streven naar gemak;
een écht gedicht, ach, paarlen voor de zwijnen!
Of neemt u – net als ik – de pen ter hand?
Bewondert u poëtische creatie?
Dan schept dat toch een menselijke band
en dank ik u alvast voor uw ovatie.
Onlangs werd in Oosterhout de jaarlijkse sinterklaasgedichtenwedstrijd gehouden van de lokale omroep ORTS. Nadat alle finalisten hun gedicht hadden voorgedragen, mocht Chtistian Goijaarts als speciale gast (en buiten mededinging) bovenstaand gedicht voordragen.
