|
Welkom,
Gasten
|
Onderwerp: Terug naar de Achterhoek (terza rima)
Terug naar de Achterhoek (terza rima) 30 mrt 2026 10:05 #1
|
Terug naar de Achterhoek
Er valt op weg naar huis iets van me af Ik voel me opgejaagd daar in het westen Ach, eten bij mijn ouders was geen straf Langs weidse akkers zie ik boeren mesten Mijn maat appt: ben er rond een uur of acht De gierlucht kon mijn ritje niet verpesten Het erf was leeg, Balou hield braaf de wacht Marieke deed de poortdeur alvast open Geert-Jan was achter bezig met een vracht Ik stapte uit om naar hem toe te lopen De kisten stonden keurig op een rij We zouden straks een flinke bulk verkopen Ik liep met trots dat schuurtje in en zei: Wat ligt die crystal meth er stralend bij 
Rens van Os |
|
|
Uit het archief
De Snavelstaart
Lang had de Snavelstaart gewacht
en stil had hij gezwegen;
aan sproeten had hij nooit gedacht,
toch heeft hij ze gekregen.
en stil had hij gezwegen;
aan sproeten had hij nooit gedacht,
toch heeft hij ze gekregen.
Wat is de Zin? zo peinsde hij.
Waarom kreeg ik geen voeten
of vleugels, maar voorzag men mij
van honderddertien sproeten?
Waarom kreeg ik geen voeten
of vleugels, maar voorzag men mij
van honderddertien sproeten?
Hij pakte puur op zijn gevoel
zijn staartpunt in zijn snavel
en trok zijn hele buitenboel
naar binnen door zijn navel –
En floep! hij was een Suizebol,
vanbuiten vol, vanbinnen dol,
die door de ruimte tolde
tot hij in ’t sterrenstelsel Froen
getroffen door een zwerkbalschoen
een muizenhol in rolde.
Een eeuwigheid of tig miljard
gebeurde in dat zwarte gat
geen sikkepit, geen snars, geen spat.
Er moet Iets zijn dat mij dit flikt,
dacht hij. Het is Al voorbeschikt.
Er moet Iets... (enz.) – totdat:
die door de ruimte tolde
tot hij in ’t sterrenstelsel Froen
getroffen door een zwerkbalschoen
een muizenhol in rolde.
Een eeuwigheid of tig miljard
gebeurde in dat zwarte gat
geen sikkepit, geen snars, geen spat.
Er moet Iets zijn dat mij dit flikt,
dacht hij. Het is Al voorbeschikt.
Er moet Iets... (enz.) – totdat:
Zwoesj! Froen vloog in een sterrenstorm
een bocht uit van de tijd;
prompt sprong hij in zijn oude vorm
van voor de sproetigheid.
prompt sprong hij in zijn oude vorm
van voor de sproetigheid.
(Een achterlijf van enkel staart,
als voorlijf slechts een snavel
en met daartussen uiteraard
die peilloos diepe navel.)
De Snavelstaart is terug bij af:
hij weet van niks en zwijgt.
Vandaag of morgen staat hij paf,
als hij weer sproeten krijgt.