Ineens ben ik de dampkring uit geschoten
Door stuwraketten in mijn stoel gedrukt
Onstuimig aan mijn vaste baan ontrukt
Terwijl de sterren om mijn oren floten

Ik had het roer niet langer in de hand
En toen de zwaartekracht was opgeheven
Kon ik alleen nog onbeholpen zweven
Hoe ben ik hier in hemelsnaam beland?

De ruimte geeft aan alles nieuwe waarde
De heimwee knijpt mijn ademloosheid dicht
Mijn rug draait naar de zon, mijn schaduw ligt
Onzichtbaar nietig op de blauwe aarde

De tijd is hier aan mij voorbij gegleden
Dus mag ik alsjeblieft weer naar beneden?



Dit Bowlessonnet schreef ik naar aanleiding van mijn burn-out en terugkeer naar werk (ik ben inmiddels weer voor ongeveer 50% aan het werk). Misschien niet helemaal light genoeg voor light verse, maar hé, wel vormvast. Het is trouwens een allegorie, ik ben niet écht ruimtevaarder van beroep.

Dag Christiaan,
De fout geplaatste versie is verwijderd
Met hartelijke groeten,
Niels

Ha Christiaan,

Niet echt light inderdaad, maar zo zul je de afgelopen periode ook niet ervaren hebben. Mooi dat je het op deze manier verwoordt.
Hopelijk gaat je verdere herstel gepaard met nieuwe inspiratie!

Hartelijke groet,
Wim

Heel mooi en bewogen, Christiaan.

Voor mij is een van de manieren waarop light verse uit kan blinken het gedicht dat luchtig en licht is geschreven, zoals het jouwe, terwijl de inhoud het hart raakt op een manier die je bijblijft. Heel knap! Verder eens met Wim