Onderstaand ontstond vanochtend, na lezing van Frankerens ballade en tussen de polemiek onder het Net Liedje door. De eerste regel heb ik gejat van Morgenstern (Die Möwen sehen alle aus, / als ob sie Emma hiessen.) en iets gewijzigd. Ja, er zit systeem in het metrum. Viel Spaß!


HOERENBALLADE
Hoeren zien er altijd uit
alsof ze Heidi heten;
droeve ogen, dikke huid
door strelingen versleten.
En hitsig maar bescheten
loeren kerels naar hun borst
(door zweren aangevreten
maar de mannen hebben dorst).

Hoeren hebben, naar verluid,
zich van één taak gekweten;
opgegroeid tot maagd noch bruid,
-vaak bij een raam gezeten-
hoort men hen afgemeten:
"Ach meneer, ik snak naar worst!
Ik heb nog niet ontbeten
en had graag wat zaad gedorst."

Hoeren weten van 's mans spuit
en loze hartekreten,
missen meestal wel de snuit
die mannen 't liefste daten,
ofschoon het vele zweten
en de kilo's meegetorst
men ook niet mag vergeten
(zo een dame dat soms dorst).

Oh, hoeren, als proleten
hebben mannen u bemorst,
bewaterd, want zij weten:
jullie bloempjes zijn het dorst.

Hoeren zien er altijd uit
alsof ze Heidi heten;
droeve ogen, dikke huid
door strelingen versleten,
en hitsig maar bescheten
loeren kerels naar hun borst
(door zweren aangevreten
maar de mannen hebben dorst).

Hoeren hebben, naar verluid,
zich van één taak gekweten;
want verworden zijn ze eind'lijk maagd noch bruid,
-vaak bij een raam gezeten-
hoort men hen afgemeten:
"Ach meneer, ik snak naar worst!
Ik heb nog niet ontbeten
en had graag wat zaad gedorst."

Hoeren weten van 's mans spuit
en loze hartekreten,
missen meestal wel de snuit
die mannen 't liefste daten,
maar ook het vele zweten
en de kilo's meegetorst
mag men hier niet vergeten
(zo een dame dat soms dorst).

Oh, hoeren, als proleten
hebben mannen u bemorst,
bewaterd, want zij weten:
jullie bloempjes zijn het dorst.

Gefeliciteerd!

Er bestaat denk ik geen twijfel dat jij, Ditmar, uitblinkt in een heel specifiek genre. Je laatste inzending is mijns inziens daarvan het overtuigend bewijs. Ik heb de eer je dan ook hierbij de felbegeerde eretitel Ranzigeclichédichter des Vaderlands aan te bieden.

Omdat ik weet dat de ware artiest zich nooit laat vangen onder, laat staan inperken door welk etiket dan ook, daag ik je uit:

Kun je bewijzen dat je de kunst van het dichten naar vorm én inhoud verstaat en dat je een ware dichter bent, niet alleen in de traditie staat van grootheden als Swarth, Gezelle, Marsman, Lucebert, Vasalis, Kopland, Vroman, Claus, om er maar enkelen te noemen, maar dat je die traditie voort kunt zetten met unieke, originele bijdragen? Ik denk dat je het kan, en ik zou het geweldig vinden! Het zou wel betekenen dat je dan afstand moet doen van de zojuist behaalde eretitel .

Opdracht: Schrijf drie sonnetten die smetteloos zijn qua vorm en die grote levensthema's behandelen, zoals groei/verandering, trouw, integriteit, verdriet/vreugde, vriendschap/bedrog, ziekte/dood, etc. Liefst met een lichte toets in de pointe zodat ze ook hier op het forum passen. Ik geef je er drie maanden voor, een per maand. Moet te doen zijn. Succes!

Ik heb er - ter verklaring van mijn aversie - in tweede instantie lang over nagedacht wat ik tegen dit vers heb. En ik realiseer mij nu dat zulks mogelijk in het geheel niet relevant is. Maar ik voel mij wel verplicht het nu ook te noemen: het is de minachting voor publieke vrouwen die er uit spreekt.

Oooh jij slimme feeks. Paaien met een oorkonde met 'Viespeuk' (mijn dank is wijd) om vervolgens onmogelijkheid te impliceren.

Ik zal eens zien wat ik kan doen. Als het niet lukt heb ik altijd die eretitel nog hè.

Je hebt gelijk, Jacob, dat het een hoeronvriendelijk vers is. Ik heb al vaker gesignaleerd dat deze dichter de vrouw weinig hoogacht. Dat blijkt bijvoorbeeld ook uit veel van zijn reacties tegenover vrouwelijke forumleden, onder wie mezelf. Toch stoor ik me aan dit vers minder dan aan ander scabreus rijmwerk van Bakker. Grammaticaal gaat hij wel een paar keer flink in de fout omdat zijn drang om lange zinnen te bouwen, groter lijkt dan zijn vermogen dat ook correct te doen. In de tweede strofe bv. is het onderwerp 'hoeren,' terwijl dat woord binnen dezelfde zin lijdend voorwerp wordt. Zo staat er dus dat 'men' (r. 5 van die strofe) is opgegroeid tot noch maagd noch bruid, terwijl natuurlijk de 'hoeren' bedoeld zijn. (Opgegroeid tot maagd noch bruid is bovendien een onlogische manier van formuleren: waarschijnlijk bedoelt Bakker zoiets als 'voorbestemd')
In de derde strofe gaat het grammaticaal ook weer mis. 'Ofschoon' is een functiewoord en roept een tegenstelling op die er hier niet is. Hier had Bakker beter 'terwijl' kunnen gebruiken. Daarbij staat het onderwerp 'men' in deze bijzin op de verkeerde plaats, wat krom Nederlands oplevert. (De laatste regel van die strofe is overigens voor mij onbegrijpelijk, maar dit terzijde.)
Dit soort beginnersfouten tegen de grammatica kon ik, in mijn stageverslagen bijvoorbeeld, maar beter niet maken. Mijn docente Nederlands maakte er gehakt van. Van haar lessen heb ik nog altijd plezier.

Groet
Hanna

Fijn, Hanna, dat je de vinger op zere plekken legt!

Je hebt gelijk en geen gelijk voor wat betreft strofe 2, denk ik. Ik ga wat interpunctie toevoegen in de tweede strofe, goed? Het woord 'opgegroeid' bevalt me toch wel, 'voorbestemd' doet 't niet voor me. Je hebt gelijk: de verwijzing door 'opgegroeid...gezeten' is ambigu.

"Ofschoon" is inderdaad een functiewoord en wijst toch op een tegenstelling: tussen lelijkheid en overmatig zweten/dikte. Hier is geen tegenstelling als 'zwart/wit' nodig. Als je 't vervangt door 'hoewel' leest de zin ook goed, dacht ik. "Ze missen meestal de snuit waar mannen 't liefst mee daten, hoewel de kilo's en het zweten (door) men(sen) ook niet mag vergeten (worden)".

Wellicht kun je nog aangeven waar in de bijzin het onderwerp 'men' wel zou moeten staan, grammaticaal gezien? De volgorde komt misschien wat onlogisch over omdat het onderwerp na 'ofschoon' verwacht wordt, maar de constructie is niet ongrammaticaal, denk ik.

Ik moet Hanna, die de vinger op de pijnpunten legt, gelijk geven Ditmar.
Wij moeten er maar woorden achteraan lezen waar jij stopt, maar zo werkt het natuurlijk niet.
Punt 1, regel 3 tweede strofe: Klaargestoomd lijkt me in dit verhaal beter passen.

Punt 2: Ofschoon vind ik ook een verkeerd woord. Maar komt dichter in de buurt
Het verhaaltje gaat eigenlijk gewoon door.

Ofschoon het vele zweten
En de kilo’s meegetorst
men ook niet mag vergeten >krom en knullig

Maar ook het vele zweten
En de kilo’s meegetorst
Mag men dus niet vergeten > iets in die geest?

Groet,
Hanny

Oh, Hanny, oh, Hanna!

Jullie samenzang heeft me niet alleen overtuigd (al is iets in het kromme, knullige mij lief) maar Hanny zet punten op een i waarvan ik niet eens wist dat 'ie in het alfabet zat.

Mijn dank is wijd!

EDIT: En Hanna, mocht het nog enigmatisch zijn: 'zo een dame dat soms dorst' = 'mocht een lezeres dat durven/(believen)'. Had ik gedacht.

Ditmar, ik snap niet dat iemand zich laat opdragen met drie gedichten te bewijzen dat hij/zij kan dichten. Is er ooit iemand op het VV geweest die zo'n kleinerende 'uitdaging' moest ondergaan?
Hendrikje, je hebt dit vast uit goede bedoeling gedaan, maar hier sla je voor mij de plank compleet mis. Net als een tijd geleden toen je Ditmar en mij opdroeg om een gedicht over elkaar te maken waarin we de waarheid geweld moesten aandoen. Alsof we stoute kleuters waren die elkaar van de juf een zoentje moesten geven.

Groet
Hanna

Hanna schreef:
De uitdaging was aan Ditmar gericht, niet aan jou, Hanna. (Dat neemt niet weg dat je hem gerust mag aannemen ) Aan Ditmars reactie te zien heeft hij de uitdaging geinterpreteerd zoals die bedoeld was.

Hanna schreef ook:
Ik had het (laatste zin) niet beter kunnen omschrijven, Hanna. Ruzie schoppen is nergens voor nodig. En dat was wat er gebeurde. Soms vragen uitzonderlijke omstandigheden om uitzonderlijke reacties. Gelukkig zijn de meest recente uitwisselingen tussen jullie van veel aangenamere aard. Dus ja, ik concludeer graag met jou dat de dichtopdracht aan jullie beiden volslagen overbodig is gebleken.

citaat: De uitdaging was aan Ditmar gericht, niet aan jou, Hanna.

Je 'huiswerkopdracht' waarin Ditmar moet bewijzen dat hij in jouw ogen kan dichten, staat op het forum, Hendrikje. Daar mag ik dus een mening over hebben en die kenbaar maken. Ik zou wel eens willen weten of ik de enige ben die vindt dat je hiermee te ver gaat. (je oordeel over Ditmars vieze versjes staat hier los van, dat deel ik volledig).

Groet
Hanna

Ik heb er geen oordeel over.