n.a.v. het ollekebolleke van drs. P van 27 aug. op de voorpagina.

wat lees ik hier nu weer:
"buitenlandstaligheid"
is dit een woordvondst
van dee-er-es P?

ik noem dit knutseltaal,
hoofdjeukbevorderend,
typisch een voorbeeld van
woordmacramé.

Ik wil niet de discussie opnieuw aangaan. Het excuus, dat de Doctorandus ook grijpt naar dit soort woorden, bestaand uit een zelfstandig naamwoord (buitenland), dat eerst bijvoeglijk is gemaakt (buitenlandstalig) en vervolgens opnieuw zelfstandig door er -heid achter te schrijven zal wel taalkundig correct zijn - of niet - maar ik krijg er nog steeds kromme tenen van.

Ha!Weer een foutje ontdekt! Een lettergreep te veel! (Drs.)

‘Is dat een hamerteen?’
‘Nee hoor; integendeel
Kijk maar, hij streeft
Luidkeels zingend omhoog

Dankzij Heinz Polzer, wiens
Jubelteenbrengende
Woordmacramé deze teen
Ferm verboog’

In 'Versvormen' vermeldt de doctorandus bij de werkwijze van het ollekebolleke dat, behalve zelfstandige naamwoorden, adjectieven, bijwoorden, werkwoordvormen, samenstellingen etc.,”u trouwens zelf constructies als ‘wortelroodharigen’ kunt toevoegen.”
In het oudere 'Het Rijmschap' zegt Drs. P dat je daarbij niet naar flauwiteiten als ‘coprolaliederlijk’ hoeft te grijpen.
Waar de grens ligt tussen vondst en flauwiteit lijkt me arbitrair. Ik denk dat ‘wortelroodharige’ bij jou ook tot uitzinnigheid leidt.

Pijnlijke vrolijkheid:
Hamer- of jubelteen
Maakt soms de lijder
Tot klagende klant

Kom naar mijn bloeiende
Podologiepraktijk
Ik zeg meteen: er is
Niets aan de hand

In mijn bovenste ollekebolleke meende ik drs te schrijven met de bedoeling dat dit zou worden gelezen als dee-er-es. Dan klopt het metrum wel. Ik heb dit om wille van de leesbaarheid aangepast.

Wortelroodharigheid kan ik zeer goed verdragen, want: humoristisch en goed gevonden. Het is ook een zelfstandig gemaakt bijvoeglijk naamwoord, maar in tegenstelling tot andere samengestelde woorden maar één keer omgezet. Het doet me minder gekunsteld aan maar dat is arbitrair.

In samenstellingen ben ik in het algemeen zeer soepel en lenig. Daarbij is menig nieuw woord ontstaan. op een enkele faux-pas na probeer ik meestal wel origineel te zijn en woorden eindigend op -heid, -baar(st), -lijk(st) etc. te voorkomen.

Ik ken de ondersteunende literatuur en de voorbeelden van Drs. P. maar ben toch niet gecharmeerd van dubbele samenstellingen, met als enig doel een passend dubbeldactylisch woord te bouwen.

Zelfs de titel van zijn werk "Zeslettergrepigheid" baarde me destijds al zorgen, maar vooruit... het zegt wat het is.

Stiekem denk ik dat de Drs. het met opzet gedaan heeft in een ironische bui om ons, tenen aan het Groot Lichaam van de poëzie, de les te lezen. Verbluffende gedachte!