Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Rupsband

Rupsband 24 jan 2011 21:18 #1

Duizend jaar poëzie

De poëzie van duizend jaar, een hoop.
Het lezen kan wel menig jaartje duren.
En lang niet alles is er meer te koop.
Maar soms kun je het lenen bij de buren.

Het lezen kan wel menig jaartje duren,
Want lang niet alles is er meer te koop:
De Beatrijs, beslist geen sinecure,
Hierbij biedt zelfs de Slegte weinig hoop.

Nee, lang niet alles is er meer te koop!
Valerius of Poot, dat soort figuren.
Voor Vondel is nog steeds een biotoop
En P.C.Hooft ligt binnen Komrij’s muren.

Dan Bilderdijk, dat was me toch een zure,
Een dominee, een ware misantroop.
En Tollens laat zich nauw’lijks nog verduren:
De poëzie van duizend jaar, een hoop!

De Bruid van Prins staat op een kussensloop,
Maar Gorters Mei heeft thans niet meer allure.
De poëzie van duizend jaar, een hoop.
Het lezen kan wel menig jaartje duren!

Er zit niets anders op: een beetje sturen.
De poëzie van duizend jaar, een hoop.
Het lezen kan wel menig jaartje duren!
En lang niet alles is er meer te koop.
Laatst bewerkt: 25 jan 2011 19:51 door Frans Woortmeijer. Reden: typefout
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: Rupsband 24 jan 2011 21:26 #2

  • Kees Koelewijn
  • Kees Koelewijn's Profielfoto
Voor ik in loftuitingen uitbarst: De Slechte heet hier in Nijmegen De Slegte.
Nu zal ik in loftuitingen uitbarsten
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: Rupsband 25 jan 2011 19:52 #3

De Slechte heet ook in Amsterdam de "Slegte". Ik heb het al verbeterd. Slip of the toetsenbord!
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.170 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Gerrie Knetemann

Hij maakte voor hij renner was de straten
wat hij met humor en met passie deed
en daarbij lekker Amsterdams kon praten.

Toen bleek dat hij als fietser heel hard reed
heeft Gerrie voor een nieuw beroep gekozen,
werd Knetemann voor al zijn fans ‘de Kneet’.

Zijn wielerleven ging soms over rozen:
hij juichte vaker bij de finishlijn,
in sprints à deux was hij een virtuoze.

Maar hij had ook vaak tegenslag en pijn
waarna de tranen uit zijn ogen welden.
Zijn mond was groot, zijn hart was nogal klein.

Zo werd de Kneet een van mijn grootste helden.
Fietst hij nu op de Elyzeese velden?