Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Verliefd

Verliefd 10 mei 2010 11:11 #1

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 4557
  • Ontvangen bedankjes 1392
Een stopcontact die was in Son
Verkikkerd op een magnetron.
En desgevraagd heeft hij verklaard:
“Ik ben nu eenmaal zo geaard”.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re:Verliefd 10 mei 2010 12:15 #2

  • Leonora Schreurs
  • Leonora Schreurs's Profielfoto
Dag Bas, beslist een heel aardig kwatrijn, mooi 'rond', maar ik heb een opmerking: stopcontact is onzijdig en het bijbehorende verwijswoord is niet die maar dat. Ook het feit dat het een mannelijk stopcontact betreft doet daar niks aan af.

Groetjes,
Leonora.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re:Verliefd 10 mei 2010 14:03 #3

  • Arjan Keene
  • Arjan Keene's Profielfoto
  • Offline
  • Admin
  • Berichten: 506
  • Ontvangen bedankjes 280
Maar, wel een erg leuke vondst.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re:Verliefd 10 mei 2010 18:13 #4

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 4557
  • Ontvangen bedankjes 1392
Leonora en Arjan

Dank voor de waardering. Stopcontact is onzijdig, ik heb verzuimd het te controleren. Anderzijds: het stopcontact dat aan de muur zit is voor mij logisch, maar een stopcontact dat verliefd is, is dat minder, omdat het stopcontact hier vermenselijkt is. Maar taalkundig heeft Leonora natuurlijk gelijk.
Dit kwatrijn is een absurd verhaal. De woordspeling is niet groots, maar werkt dankzij het absurde. Zo kan een simpele woordspeling het aardig doen in een absurde situatie. Gr.Bas
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.114 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Kort sprookje

800px Sprookjes van Bechtstein t Dwergenmutsje Freddie Langeler
Bron: Wikimedia Commons
 
Er waren twee kabouters,
ze heetten Ruw en Bot.
Ze maakten altijd ruzie
en daarbij ook veel kapot.
Ze trapten tegen bomen aan
en scholden vogeltjes verrot.
Zo doolden ze maar door het woud,
dreven met iedereen de spot.
Ze kwamen bij een kleine hut
met een bordje: ‘Hier woont God’.
Een man met baard stond voor de deur
en Bot riep: ‘Ha, een ouwe zot’.
Ruw gaf de oude man een duw …
nu volgt een wending van het plot.
Met zachte hand greep God toen in,
de ventjes werden Lief en Lot.
Het zijn nu vriendelijke elfjes,
hun mondjes zitten wel op slot.