Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Van zelf sprekend (emanatie)

Van zelf sprekend (emanatie) 01 juli 2022 01:53 #1

  • Don Cennui
  • Don Cennui's Profielfoto
  • Offline
  • Zeer gerenommeerd forumlid
  • Denker
  • Berichten: 268
  • Ontvangen bedankjes 65

pixabay.com

Van zelf sprekend (emanatie)

(pantoum)

Als dichter zit ik nu wel aan mijn grens.
Ik bijt mijn tanden stuk en ook mijn kaken.
Poëet te zijn, dat is mijn grootste wens.
Veel beter wordt het niet wat ik kan maken.

Ik bijt mijn tanden stuk en ook mijn kaken.
Het potlood ligt in splinters in mijn mond.
Veel beter wordt het niet wat ik kan maken -
Al krijg ik op den duur die toer wel rond.

Het potlood ligt in splinters in mijn mond.
Een tong die bloedt, het wordt nu wat vervelend.
Al krijg ik op den duur die toer wel rond;
Een beetje woordgenot, het werkt zelfs helend.

Een tong die bloedt, het wordt nu wat vervelend.
Ik loop weer vast in een gezocht kwatrijn.
Een beetje woordgenot? Het werkt zelfs helend,
Maar ik verschuil me in een rookgordijn.

Ik loop weer. Vast in een gezocht kwatrijn:
Een duister woordcachot, wat schrale botten.
Maar ik verschuil me in een rookgordijn:
Met voeten in de klei mijzelf bedotten.

Een duister woordcachot? Wát? Schrale botten?!
De sigaret brandt tergend opgelicht.
Met voeten in de klei mijzelf bedotten?
Een uitweg moet er zijn, desnoods op zicht.

De sigaret brandt tergend, opgelicht.
Een kleine hoop begint zich te ontvouwen.
Een uitweg moet er zijn, desnoods op zicht:
Ik lees de oude meesters / hoe te bouwen.

Een kleine hoop begint zich te ontvouwen,
Want hier is as gelijk verbrande durf!
Ik 'lees' de oude meesters - hoe te bouwen;
Begrijp nu ook waarom: het maakt me murw.

Want hier is as gelijk verbrande durf.
Ik ga weer zitten; zompig zijn de voeten.
Begrijp nu, ook waarom. Het maakt me murw -
Want woordenspel is meer dan kranig wroeten.

Ik ga weer zitten; zompig zijn de voeten,
En word als water: zacht en hard gelijk.
Want woordenspel is meer dan kranig wroeten:
Soms moet je peuren uit je schoonste slijk;

En word als water: zacht en hard gelijk -
Daal in je ziel af en je moet het menen.
Soms móet je. Peuren uit je schoonste slijk -
Zo glijden heeft wel iets van het... serene?

Daal in je ziel af en je moet het menen.
(Poëet te zijn, dat is mijn diepste wens.)
Zo glijden heeft wel iets van het serene:
Als dichter zit ik nu wel met mijn grens.


(emanatie)
Show, don't tell.

It's not personal, it's just poetry.

"Dichters liegen de waarheid." (Bertus Aafjes)

Bloesem
    Te dichten is als water op het fruit
    In rijp bevroren uit een elfde spuit
Laatst bewerkt: 26 juli 2022 00:50 door Don Cennui.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Van zelf sprekend (emanatie) 01 juli 2022 23:37 #2

  • Don Cennui
  • Don Cennui's Profielfoto
  • Offline
  • Zeer gerenommeerd forumlid
  • Denker
  • Berichten: 268
  • Ontvangen bedankjes 65
In deze vervolgvariant de thematiek en verhalende lijn ernstig in beperking gehouden. De eerste drie kwatrijnen zijn nagenoeg gelijk gebleven aan die van de vorige variant, daarna is alles grondig verbouwd. Tenminste technisch gezien zou het nu beter gelukt moeten zijn (?). Het is een erg leuke oefening geweest, dit pantoumeren. Met dank aan alle eerder gegeven kritische input. Die natuurlijk verder ook altijd welkom is.
Show, don't tell.

It's not personal, it's just poetry.

"Dichters liegen de waarheid." (Bertus Aafjes)

Bloesem
    Te dichten is als water op het fruit
    In rijp bevroren uit een elfde spuit
Laatst bewerkt: 04 juli 2022 02:17 door Don Cennui.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.109 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Op een platluis



Wanneer je hitsig bent geweest
Met een matrone, goed bevleesd
Dan komt het jeukende tempeest
Dat platluis heet
Hij wordt om één ding zeer gevreesd:
Zijn overbeet

Zoals matrozen aan de mast
Klampt hij zich aan je schaamhaar vast
En deze ongenode gast
Betaalt geen huur
Nee, voor zijn kriebeloverlast
Betaal jij duur

Dus ga je driftig in de weer
Met carboleum, zeep en teer
Al doet deze remedie zeer:
Men moet toch wat
Je maltraiteert je jongeheer
De zaak ligt plat

Met zalf tot aan je heiligbeen
Heb je dan weer het rijk alleen
Omdat de laatste neet verdween
Dan is het feest
Maar hou het feestgewoel bij één
Genoeg gebeest



Nou was deze dag bijna voorbijgegaan zonder dat we aandacht geschonken hadden aan de Schotse dichter Robert Burns (1759-1796), de naamgever van de Burns stanza, een versvorm zoals hierboven te lezen is.

En dat terwijl het vandaag zijn sterfdag is.
Zoals de scherpzinnige lezer al begrepen heeft bestaat een couplet uit 6 regels met het rijmschema aaabab, waarbij a viervoetig is en b tweevoetig.

Geen vorm om hysterisch van te worden, oké, en zelfs niet door Burns bedacht (het stond eerder bekend als standard Habbie, naar Habbie Simpson (1550-1620), de 'Piper of Kilbarchan') maar zeer populair gemaakt door Burns, die een voorliefde voor de dierenwereld had, zoals blijkt uit titels als To a Mouse en To a Louse, hoewel hij ook het leerzame To a Haggis schreef.
To a Louse (waarin hij zich 16 coupletten lang opwindt over het gedrag van een luis, die hij tijdens een kerkdienst waarnam op de hoed van een voor hem zittende dame) is wel zijn bekendste en om hem te eren schreef ik dus Op een platluis.
Het schrijven hiervan heeft helaas zoveel tijd in beslag genomen zie ik nu, dat zijn sterfdag tóch ongemerkt voorbijgegaan is en gisteren was.