|
Welkom,
Gasten
|
|
Lekker lopen in de bossen,
Met zijn zachte, groene mossen, (Beter dan een avond hossen) Is ontspanning voor de geest. Al die tochten door de wouden Zijn voor mij fysieke lauden; Wit-rood steeds goed aangehouden, ’t Is nog nooit zo fijn geweest! Zie, we naderen het westen Door natuur die ons nog restte Maar dit is dan ook het beste Wat provincie Utrecht biedt. Kijk daar toch, een piramide! Bouwval van een apatride, Midden in de heigebieden. Reden voor een vrolijk lied. Soms een kroegje langs je route, Waar men jou dan zal begroeten. Rust voor doodvermoeide voeten En er is misschien ook bier. Maar ook wil het wel gebeuren (‘t Is bepaald niet goed te keuren): Sta je voor gesloten deuren Staat ie zelfs niet op een kier! |
|
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Bas Boekelo
|

mijn moeder sprak vol trots van heldendaden
verricht door hem, die stoere oom soldaat
zijn borst vol lintjes deed zijn moed wel raden
kritiek verdroeg ze niet, dan werd ze kwaad
hij was voor mij, het kind, een man van kracht
hij droeg een streepje ergens op een mouw
dat was voor wonden van een felle klauw
een tijgerin had hem die toegebracht
maar heldendaden bleken ploertenstreken
het roofdier werd een vrouw of zelfs een kind
en zoveel meer is vuig, onwaar gebleken
soms stormt de vraag nog kwellend door mijn geest
en jaagt de angst me bijna door het lint
had ik niet ook zo kunnen zijn, zo'n beest