Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Het vliegende eiland

Het vliegende eiland 14 sept 2011 20:16 #1

Ballonnen plegen graag te willen vliegen.
’n Opblaasbaar plastic eiland doet dat ook.
Dus onder invloed van wat hasjgerook
Gebeurt er iets, ik sta hier niet te liegen.

De helium, die houdt hem in de lucht.
Maar als de touwen door worden gesneden,
Dan wil zo’n eiland zich wel eens vertreden:
Hij gaat op weg en slaakt een diepe zucht.

De wind kan zorgen voor een mooie vlucht:
Parijs op grote hoogte gepasseerd.
Op weg naar Wenen gaat hij, onverveerd.
Hij kent geen angst, is slechts voor lek beducht.

Hij volgt de wind, hij laat zich lekker wiegen,
Hij heeft niet zelf de keuze waar hij gaat.
“Kun jij ‘m nog zien”? -Uit Praag, vanaf de straat!-
“Wel eerlijk graag! Ik laat me niet bedriegen”.

Ballonnen plegen graag te willen vliegen.
De helium, die houdt hem in de lucht.
De wind kan zorgen voor een mooie vlucht:
Hij volgt de wind, hij laat zich lekker wiegen.
Wat een kunstwerk moest worden, is nu een ufo. Waar is het zwevende eiland van een artistiek festival? Recept voor een ufo: je neemt een paar kunstenaars die voor een festival een opblaasbaar plastic ‘eiland’ bouwen, gevuld met helium. Je laat dat eiland, diameter 7 meter, boven het festivalterrein zweven. Dan voeg je een paar vandalen toe die het touw doorsnijden waarmee het eiland op zijn plek blijft hangen. Dan is alleen nog maar een flinke wind nodig om mensen uit allerlei windstreken te laten geloven dat kleine groene mannetjes in aantocht zijn op een zwevend eiland. Afgelopen week verdween het eiland Is Land van een festival in Cambridgeshire in Groot Brittannië. Het zweefde eerst over het echte eiland Wight, om vervolgens richting het vasteland van Europa te waaien. Het zou ook in Tsjechië zijn gezien. (8 augustus 2011)
Bijlagen:
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.125 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Circus Strassburger

circuspaarden
 
 
We gingen naar het circus in Carré.
Mijn vader smoesde wat bij het loket,
waarna we prompt opzij werden gezet.
Wellicht had hij te weinig centen mee?
 
Een heer, zwaarwegend, maakte zijn entree.
Kneep in mijn wangen, lachte, wenkte met
zijn hand. Een man in rood livrei met pet
kwam aanlopen, zijn pak vol goud lamé.
 
Hij opende de erelogedeuren:
wij waren hier het hooggeëerd publiek.
De wangenknijper bleek de directeur en
 
mijn opa was tot vrijkaartjes in staat.
Uit de orkestbak schalde zijn muziek,
de circuspaarden dansten op zijn maat.
 
 
Patty was van plan een biografie in sonnetten over haar opa Ben Geijsel te publiceren.
Dat is er niet van gekomen.