Er werd alleen wat heen en weer gekeken, we stonden maar en zwegen op niveau. Ik miste al die jaren een bon mot om vrouwen op het schoolplein aan te spreken.
Ik kreeg om deze stilte te doorbreken van iemand echt een wereldtip cadeau: ga naast ze staan en zeg alleen maar: ‘Zo…’ Het werkt, dat is inmiddels wel gebleken.
Zo’n simpel woordje, kort en ongericht; het blijkt de sleutel tot de zwaarste deuren. Zo zie ik elke dag opnieuw gebeuren hoe glans verschijnt op zo’n vermoeid gezicht.
En heb ik soms genoeg van al dat zeuren dan laat ik lekker al die deuren dicht.