Voor wie zich afvraagt waar het Stuk blijft: het Stuk is af. Jawel.
Helaas is het uitgedijd tot zo’n vijfentachtig a-viertjes, want als ik een punt maak komt daar veel voor. Maar enkele redactieleden vragen of het wat minder kan. Met name van de vijftien kantjes met persoonlijke aanvallen op Bas Boekelo vinden ze dat dertien ruim voldoende is. Ik zal het dus mokkend inkrimpen.
Bovendien bevat het slot iets wat akelig op een Beginselverklaring begint te lijken en hoewel het op persoonlijke titel geschreven is, wil ik dit niet zonder instemming van de voltallige redactie plaatsen. En aangezien de redactie wegens vakanties pas volgende week weer voltallig is, zal ik dit dan pas kunnen overleggen. Dus nog even geduld tot na de verjaardag van Drs.P.

Jaap,
Ik word steeds nieuwsgieriger!

Wat de beginselverklaring betreft, ik meen het standpunt van de Redactie te kennen: Niet enkel Light Verse, maar ook ruimte voor ( andere ) gedichten. Echter, op de voorpagina heb ik tot nog toe slechts Light Verse gelezen.

Controleer nog even de vijftien pagina’s gewijd aan de argumenten van Bas Boekelo.
Bijvoorbeeld:
“Dichten is een ambacht” ( Drs. P.) Van een ambachtsman verwacht ik vakmanschap. En als men in staat is vormvaste poëzie te schrijven, wat maakt een vrij vers dan beter.
"Kunst is alleen kunst als er Kunst op staat", zo ook;
Een gedicht is alleen een gedicht als er Gedicht op staat.
Daarom; bijv. ‘Tsjilp’ van Hanlo en het dekseltje van de marmaladepot van Buddingh’ worden gelabeld.
Op een tafel kun je ook zitten.
Gr. Bas

Ja Bas, als je al begint de clou te verklappen had ik al dat werk wel kunnen laten!
Je zult tot je genoegen inderdaad het marmeladepotje tegenkomen en bedankt voor de tip: ik ga meteen Tjilp ook nog verwerken.Ik kan wel zeggen dat het tot mijn eigen verrassing een heel ander stuk geworden is dan ik bij aanvang dacht.
Ik wilde eerst de kool en de geit sparen, maar het eindigde dat ik werkelijk iedereen aanval, tot mijn verbazing mijzelf incluis.En hoewel het ferm geformuleerd is, is het natuurlijk ook bedoeld als duscussiestuk.

"En als men in staat is vormvaste poëzie te schrijven, wat maakt een vrij vers dan beter."

Kort door de bocht: datgene wat jazz beter te pruimen maakt dan marsmuziek. Maar serieus: niemand hier beweert dat een vrij vers superieur is aan een vormvast gedicht. Au contrair, Bas devalueert bij voorhand en zonder in discussie te willen treden alles wat niet vormvast is. Jammer. Ik doe niet meer mee aan deze discussie, vooral omdat het maar geen discussie wil worden..

De discussie stokt omdat we wachten op het artikel dat Jaap voorbereidt.
Als je rijmend dicht heb je rekening te houden met de rijmmogelijkheden, en met de plaats waar de rijmwoorden terecht moeten komen. Dat hoef ik juist op deze plaats niet uit te leggen. Als je niet -rijmend dicht is dat probleem er niet, en dus een stuk gemakkelijker. Alsof je de doelpalen op het voetbalveld wat wijder uit elkaar zet.
Dat is geen mening, maar een conclusie.
Als een vrij vers niet superieur is aan een vastevormvers, wat is dan de reden om vrije verzen te schrijven? Dat mag Jaap ons uitleggen.
Wat een gedicht is, is een kwestie van definitie. Mijn definitie is: als het niet rijmt is het proza. Vakmanschap blijkt in een goed vormvast gedicht. Op een tafel kun je ook zitten, maar daarmee is het nog geen stoel.

Bas,

Wellicht helpt het als we je redeneertrant langs de logische meetlat leggen.

Balthasar zegt: "niemand hier beweert dat een vrij vers superieur is aan een vormvast gedicht."
Vertaald naar de logica zegt hij: er bestaat geen superioriteitsrelatie tussen de twee.

Vervolgens zeg jij:
"Als een vrij vers niet superieur is aan een vastevormvers, wat is dan de reden om vrije verzen te schrijven?"
In je premisse hanteer jij de vorm 'niet superieur(vrij, vast)', oftewel ga je juist uit van het bestaan van zo'n relatie. Omdat die relatie er niet is, is je conclusie ongeldig.

Socrates formuleerde dit aanmerkelijk beter, maar ik denk dat je begrijpt wat ik hier bedoel.

Bas herhaalt zijn mening. Meer niet.

"Als je rijmend dicht heb je rekening te houden met de rijmmogelijkheden, en met de plaats waar de rijmwoorden terecht moeten komen. Dat hoef ik juist op deze plaats niet uit te leggen. Als je niet -rijmend dicht is dat probleem er niet, en dus een stuk gemakkelijker."

De verkeerde gevolgtrekking die ik al een paar keer heb aangegeven maar waar Bas niet op in wil gaan (zijn stelling is immers meteen een conclusie) zit 'm in de laatste zin. Bas gaat er (maar nu vul ik in) van uit dat als het niet hoeft te rijmen je zo maar wat kan invullen. En dat is niet zo. Sterker nog, met het vormvaste werk ben ik altijd een stuk sneller klaar dan met vrije verzen. Vanwege de ook al eerder genoemde noodzaak van een interne consistentie bij een vrij vers. Omgekeerd zou ik dus kunnen beweren dat al die vaste jongens zich er maar makkelijk van af maken: als het maar rijmt is het al snel goed.

"Als een vrij vers niet superieur is aan een vastevormvers, wat is dan de reden om vrije verzen te schrijven?"

Er is geen reden om vrij of vormvast te kiezen. Dat is een kwestie van smaak. En soms kan het zelfs een functie hebben. Het gaat om het schrijven van een goed gedicht ('dat is een vreugde en een plicht', schreef de jarige ooit eens in mijn handboek versvormen)

Balthasar en Arjen,

Heel simpel; Wat is een gedicht? Dat is een kwestie van definitie. En als jullie menen dat het verhaal van Balthasar over de vriendinnen in de bus een gedicht is, dan leg ik me daarbij neer.