Zoals iedereen wel eens losse dichtregels heeft waar hij of zij ooit nog iets mee moet, heb ik een paar foto's liggen die ik ooit maakte waar ik nog eens iets mee moet. Misschien inspireren ze jullie tot iets moois. De foto's laten vergane glorie zien en aan jullie de opdracht er een weemoedig sonnet bij te schrijven. Welke foto je kiest, is niet belangrijk, welke sonnetvorm je kiest ook niet. Ik ben vooral op zoek naar een mooie sfeertekening van vergane glorie met een lichte kijk op de zaak. Immers, een lightversedichter heeft ook zo zijn dagen dat hij vermoeid raakt van zijn grappen en grollen, maar hij eindigt zijn bespiegelingen altijd met een lichte (glim)lach. Een (taal)grap, een scherpe clou, het mag, maar is niet verplicht. Deadline: maandag 18 mei.

Hier volgt nog wat achtergrondinformatie over de foto's. De rails fotografeerde ik in Stadskanaal. Het zijn de restanten van de aftakking van de spoorlijn die nu weer in de belangstelling staat om te worden gerevitaliseerd, namelijk de Nedersaksenlijn. De hoop ligt achter het voormalige Philips-terrein, eens de krachtige motor van de economie in Stadskanaal, maar nu alleen nog zichtbaar als bouwval. Het niet meer in gebruik zijnde voetbalveld fotografeerde ik in Epen. Of er een nieuw veld voor in de plaats gekomen is, is mij niet bekend.

Veel succes,
Jaap

Vergane glorie

Dit clubhuis waar ik zo op was gesteld
Moest op een droeve dag de deuren sluiten
Nu dwaal ik rond om mijn verdriet te uiten
Het epos van mijn jeugd wordt hier verteld

In dit vervallen pand was ik een held
Weemoedig staar ik door gebroken ruiten
Wat doet die vreemde kerel daar nou buiten?
Hij neemt een foto van ons oude veld

Wat was het vaak een feest in de kantine
Nu is mijn oude cluppie een ruïne
Ik loop een gang in, eenzaam en bedeesd

Dit moeten de toiletten zijn geweest
't Is donker hier, ik zie niks en ik hoor niks
Wel ruik ik nog een vleug vergane Glorix





zie ook: nl.wikipedia.org/wiki/SV_Epen

Dank je voor je link, Maarten. Het is inderdaad deze club, ik was vergeten die link erbij te zetten.

Vergane Glorie

Waarom raak ik hiervan zo in het slop
Ben ik alleen op treurigheid gericht
En moet er dan meteen weer een gedicht
Ik krijg die ouwe rails niet uit mijn kop

Waar het onstuitbaar groen zich over buigt
Alsof ze het in eigendom wil nemen
De boom die de victorie staat te claimen
En van het menselijk falen trots getuigt

De hemel blaast een triest partijtje mee
Ik meen zelfs het ‘Erbarme dich’ te horen
Een traan glijdt langs mijn wangen naar benee

Waarom ben ik in ’s hemelsnaam geboren
Eén kiekje en ik zeg al haast tabee
Beseffend dat ik nimmer meer zal sporen

Het Grote Beestenfeest

Zodra de avond valt, klinkt hier een koor
Van zingende en uitgelaten dieren
Die op de rails een beestenfeestje vieren
En polonaise lopen op het spoor

Ze stralen allemaal van oor tot oor
Konijnen, egels, molletjes en mieren
Je ziet ze op die bielzen lekker zwieren
Zo feesten ze de hele nacht nog door

Door al die dieren, zedeloos en zat
Vergat ik die verplichting haast nog dat
er in dit vers 'vergane glorie' moest

Oké, ik doe het wel, met tegenzin
Ik stop er wat verval en weemoed in:
Er zit daar op die rails een randje roest

Hoi Niek, de G en de B zitten dicht bij elkaar op het toetsenbord, dus ik denk dat je in regel 8 "getuigt" hebt willen typen.
Groet,
Jaap

Verlangpijn

Mijn ochtendtrein gaf elke werkdag glans
Zodra mijn geest het lome lijf ontsteeg
Om gretig grijpend naar die ene kans
Voor even te ontspringen aan de dans
Van roostersleur met dagen saai en leeg

Hij was mijn muze als mijn pen weer zweeg
En hield me heel de spoorreis in balans
Als ik, ontluikend dichter, beelden kreeg
Die ik zorgvuldig aan elkander reeg
Tot, wat ik hoopte, een sonnettenkrans

O, trouwe trein, ik miste je geen keer
En dat je wegviel was een zware klap
De neergang van een hoopvol dichterschap
Wat mis ik jou, verlangpijn doet zo zeer

Frits Criens

Foto: Jaap Bakker

Vergane glorie

Ie heurt ze doar in 't westen mangs wa' proat'n.
Het oop'nbaa' ve'voer, joa, dat möt 't we'en!
Ma' dat da' wark'n hier is 'ee'm 'ele'en.
't Gebruuk d'rvan wilt veul'n nou wa' loat'n.

Doa' woa' de trein leup kömp nou grös opzett'n.
'n Natuur löt zich van 'n beste kaante zie'.
Veul mooier krie' j' 't hier in de buurt hoas' nie'.
Toch bint d'r wat die 't better meent te wett'n...

Temeen kunt Nedersaks'n alle wekk'n
a't möt van Eanske tot op Grunn op 'a.
Zi'j goat met al die plann'n ma' mooi ve'da',
ma' huuft d'rbij op mi'j zo nie' te rekken'n.

't Kost völ te völle geld, zeg ik a' joar'n...
Ma' goed, zi'j zult 'ok vast wa' 'n bettie spoar'n.

1986

Een woeste weide, grauw getint
omzoomd met baksteenpuin en grind
was eertijds mijn vertrouwd terrein,
dat speelbal werd van weer en wind.

Al was ik tien en veel te klein,
toch wou ik Maradona zijn,
een godenkind, alom bemind,
de heerser van het voetbalplein.

Ik was verbeten, maar het leek
mijn trieste lot om ieder schot
te zien belanden in de beek.

Zo heb ik elke match verbrod,
als speler bleek ik week na week
verstoken van de hand van God.

Opknappertje

De vrije hand wanneer u dit verbouwt
Dat is de charme van die oude panden
Een droompaleisje in de juiste handen
Dat is dit prille echtpaar toevertrouwd

Ik zie, u kijkt wat vragend naar elkaar
U vraagt zich af: 'Hoe dat te financieren?'
Ik doe toevallig ook nog aan bankieren
Een buitenkans, u bent in één keer klaar

U zit er slechts uw leven lang aan vast
Een hypotheek om samen om te janken
Van blijdschap dan, u mag mij best bedanken
Ik zie het al, u bent totaal verrast

Ik merk dat u ook voelt dat het wel kán
Want woningnood, daar is geen sprake van

De keet van PSV

Het was de jaren zestig toen mijn broer
mij weleens meenam naar het stadion
waar ik als kleine meid genieten kon
van PSV met Willy aan het roer.

Ze speelden toen, als ik me niet vergis,
ook tegen Ajax met de jonge Cruyff.
Het werd 1-1; het was een hele kluif.
Maar hij en Van der Kuijlen oogden fris.

In koptribune A bleef geen hoofd koel.
Er werd getierd, geroepen, en gescholden;
een plek waar vloeken van de tongen rolden.
De wedstrijd was de reden, niet het doel.

Ik sluit mijn ogen soms voor de TV
en waan mij in de keet van PSV.

Dug-out

We werden jeugdlid tegen wil en dank,
toch is bij ons het voetbalvuur ontstoken.
Eén teamgenoot is later doorgebroken:
hij zat een jaar bij Roda op de bank.

Als puber kwamen wij hier om te roken
in de dug-out met meegebrachte drank.
Ik kwam daar in die tijd vooral voor Ank
want tussen ons was er iets moois ontloken

totdat zij ging studeren in de stad.
Er zijn maar weinig jongeren gebleven;
de hele voetbalclub lag op z’n gat.

De grasmat kreeg een nieuw uitbundig leven.
Tot onze vreugd ging de dug-out niet plat;
we hebben hem tot leugenbank verheven.

Ontspoord

Ik zag je alle dagen in de trein,
maar durfde het niet goed je aan te spreken.
Daarom heb ik je uitgebreid bekeken.
Die schijn van samen vond ik altijd fijn.

“Heb ik iets van je aan?” Er klonk venijn.
Ik was iets te opdringerig gebleken.
De doffe minnepijn hield ik nog weken,
daarna kwam weemoed met een vleug chagrijn.

Dit treintraject behoort tot het verleden,
zodat ik daag’lijks in de file rij
vanwege ongeluk of werkzaamheden.

Bedremmeld op de vluchtstrook, dat ben jij!
Je bent tegen je voorganger gereden.
Ik ga met een triomfgevoel voorbij.

Spoorloos

De laatste sporen van een groots verleden,
een schouwspel dat mij keer op keer benauwt
Dit beeld van rails en biels en rottend hout
vertolkt tezelfdertijd een spoorloos heden

De lijn was hier de trots van jong en oud,
een baanvak waar de mooiste treinen reden,
dat Hondsrug en Kanaalstreek heeft doorsneden
en Stadskanaal en Emmen heeft getrouwd

Waar eens karton en zetmeel werd vervoerd,
waar turf en graan een herbestemming vonden,
daar rest nog slechts een onbestemd gebied

Men voelt zich als het ware afgesnoerd
en bijgevolg steeds minder sterk verbonden
Wie sluit er nou zo’n lijn - dan spoor je niet

Kansloos

Sonnetten schrijft men niet in Stadskanaal
Ook villanelles kom je daar niet tegen
Er wordt in elke versvorm nors gezwegen
Door elke stugge Veenkoloniaal

Zijn dialect is een soort brabbeltaal
Tot helder spreken is hij niet genegen
Slechts rond tabak zie je een lip
bewegen
Want roken doen ze daar nog allemaal

Oost-Groningen, geliefde negorij!
Je bent me lief met al je nurkse nukken
Mijn speeltuin en geboortegrond ben jij

Daarom is deze wedstrijd niets voor mij
Een vers voltooien zal me nooit eens lukken
Mijn dichtersspoor loopt dood in woeste

Janny

Laatst liep ik langs het hoofdveld, mooie tijd
Mijn broodje beenham was niet aan te slepen
Ze noemden mij de Queen van SV Epen
Helaas verloor de club haar eigen strijd

Ik mis de woorden: 'Janny giet ons vol!'
Waarna ik met een lach begon met tappen
Hun stemmen hoor ik nog, de schuine grappen
Het was fantastisch, niets was daar te dol

Nu werk ik in een troosteloze hal
En schenk ik 0.0 voor suffe heren
Na ieder scheldwoord volgt een ‘oeps pardon’

Ik luister naar hun politiek gebral
En kan me vooralsnog niet amuseren
Op vrijdagavond bij de badminton



Foto Jaap Bakker

Wikimedia Commons

Zestig ton wilskracht

Er zijn er die slechts omkeken in wrok
Beledigd en dat uitte zich in mokken
De meeste zijn met stille trom vertrokken
Ik blijf een ouwe taaie trotse loc

Ik deed betrouwbaar elke dag mijn plicht
Tezamen met mijn neven en mijn nichten
Soms worden wij bejubeld in gedichten
'Vergane glorie', maar de toon is licht

En voor diegene die het nog niet wist
Ik rijd nog steeds, ik trek nu veel toeristen
Ik zeg altijd: 'Je laat je toch niet kisten'
Omdat je dan de boot volledig mist

Al heeft men dat niet zomaar in de gaten
Heb ik ruimschoots mijn sporen nagelaten

Hartelijk dank alvast voor de mooie bijdragen. We hebben nog een kleine week om in te sturen. De termijn eindigt op maandag de 18e, 0.00 uur.
Succes,
Jaap