Jolijn stond als een windhaan in het leven
Ze brak zich over elke scheet het hoofd,
Een zoekster die haar leven lang bleef zweven
En niemand haar vertrouwen dorst te geven

Hoe ik me ook voor haar heb uitgesloofd
Het jawoord heeft ze dertig jaar vermeden
Al waren wij een keer bijkans verloofd
Wat haar haast van haar zinnen heeft beroofd

Soms had zij liefst haar polsen doorgesneden
Ofschoon ze ook wel honderd jaar werd graag
Die kans hoort nu voorgoed tot het verleden
Want zij is domweg van de trap gegleden

Begraven of cremeren, is mijn vraag…
U hoort het morgen, of misschien vandaag



Frits Criens: 'Wat een toeval dat gedicht van Maarten Beemster. In mijn bundel die komend voorjaar bij de Contrabas verschijnt, staat een sonnet met nagenoeg dezelfde clou. De titel van de bundel wordt hoogstwaarschijnlijk: Zo’n plastuit lijkt mij ideaal. '

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

In het land der blinden

Adamski kwam bij Juliana thuis
Greet Hofmans kwam er graag over de vloer
Ook Krishnamurti mocht er binnenkomen 

De waanzin ligt daar constant op de loer
Irene mag graag wat met bomen bomen
En Willemien schoof met het ouijabord

Ligt het aan de telluriaanse stromen
Waardoor het daar aan hersencellen schort?
’t Is meer een gekken- dan Oranjehuis 

Waarom zou dit me eigenlijk verbazen?
Halfgaren heersen dikwijls over dwazen

Lees meer...