De start begint niet slecht, ik ben wat stijf
Maar ik verzwik een enkel niet veel later
Bij aankomst drink ik veel te veel koud water
De racekak spuit nog uren uit mijn lijf
De jongens troosten mij, vol leedvermaak
En steken met mijn grootspraak flink de draak
Uit het archief
Terug naar Texel
Soms denk ik dat mijn eerste lief
-die plompverloren binnen dreef-
haar kroontjespen, die achterbleef
vergat toen ze haar stem verhief.
Die zomer lang, een nest gebouwd
in zand waar meeuwen om ons lachten.
Zij wisten wel van waterkrachten.
Het kerend tij was hen vertrouwd.
Soms denk ik aan die laatste dag
toen woorden dropen van de regen
en liefde stierf bij donderslag.
Hoe schielijk werd de wilde zee
teruggetrokken en verlegen.
Zij ebde weg van lieverlee.