Een vrouw telt meestal veel meer levensdagen
En schoner is beslist haar lichaamsbouw
Geen dame aan wie ik mijn nood kan klagen
Al helemaal niet aan mijn eigen vrouw
Geen dame aan wie ik mijn nood kan klagen
Die ik mijn leed om onrecht toevertrouw
Ik zal mijn lot kloekmoedig moeten dragen
Dat mij haast dwingt te grijpen naar het touw
Ik zal mijn lot kloekmoedig moeten dragen
Want anders krijg ik thuis een fikse douw
Geen dame aan wie ik mijn nood kan klagen
Al helemaal niet aan mijn eigen vrouw
Of u gelovig, heidens bent of ietsig
Het maakt niks uit, het man-zijn is maar nietsig
De eerste twee regels zijn afkomstig van het sonnet Voor de keuze, Driek van Wissen uit de bundelEen loopje met de tijd.
Niets (Utrechts sonnet 6)
- Gegevens
- Geschreven door Frits Criens
Uit het archief
Utrechts sonnet 4
Rondom mij hangt de geur van vreemde kruiden
Vol weemoed denk ik weer aan hoe het was:
De wereld scheen vol lichtere geluiden
En een soldaat sliep op zijn overjas
De wereld scheen vol lichtere geluiden
De zon glom op mijn helm en mijn kuras
We trokken zingend naar het verre zuiden
Met dreunende en eensgezinde pas
We trokken zingend naar het verre zuiden
Ik peins nu, rillend in het natte gras:
‘De wereld scheen vol lichtere geluiden
En een soldaat sliep op zijn overjas’
Een kogel fluit, ik druk mij in de grond
Wie reist ziet veel, maar het is niet gezond
(‘De wereld scheen vol lichtere geluiden
En een soldaat sliep op zijn overjas’ uit:
De laatste brief, Bertus Aafjes)