verlorenzoon
Rembrandt van Rijn: De verloren zoon
 
O primus inter pares onomstreden
In Leiden waar uw wieg stond, wordt herdacht
Dat u in Mokum aan de Rozengracht
Ontsliep, driehonderdvijftig jaar geleden
 
Genie en kunde wist u hecht te smeden
Tot één subtiele, creatieve kracht
Uw spel met licht en donker, hard en zacht
Wist mens en landschap met hun ziel te kleden
 
Uw schilderijen, tekeningen, schetsen
Verlenen onze Gouden Eeuw haar glans
Wat ook geldt voor uw meesterlijke etsen
 
Uw oeuvre, afgewogen in balans
Ontstijgt de waan der tijd, zal nooit verfletsen
Uw geest schonk hoger licht een stralenkrans
 
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

J.C. Bloem

               

 

       De dagen werden tergend langzaam maanden, 
                de maanden regen zich aaneen tot jaar;  
                ik loop weer langs het stille pad langswaar 
                wij beiden samen ooit getweeën gaande, 

                onszelf veroordeeld hadden tot elkaar 
                en ons een korte wijle tweezaam waanden, 
                elkanders allerdichtste nabestaanden; 
                maar ook ons liefdesbed verwerd tot baar. 

                Wat valt voor troost aan leven te ontlenen 
                wanneer elk herfstblad wegdrijft in de goot, 
                wat komt reeds bij de aanvang is verdwenen 

                en het verlangen naar de liefde metterdood 
                steeds door één waarheid wordt beschenen; 
                de eerste kus waarmee je mij verstoot?


 

Vandaag is het de sterfdag van de dichter J.C. Bloem, dus een mooi gedicht in zijn stijl leek me wel gepast, al zal de oplettende lezer zien dat het een bout-rimé is met rijmwoorden uit een sonnet van Jean Pierre Rawie.