Het vrije vers

 

 

 

 

 

 

 

Ooit was ik echt een crack in atletiek

Ik ben gestopt vanwege mijn fysiek

Mijn trainingspak zat niet meer als gegoten

Voorbij, het discuswerpen, kogelstoten

Toch blijft er altijd iets van dat gevoel

Ik speel graag op de camping jeu de boules

 

1.

Niets krijgt hem plat, meneer!

Puber met bocheltje

Op de OK voor een

Bult in zijn nek

 

Afdeling kampt met een

Narcotiseursgebrek

Kijk, ook zijn handen

Bewegen zo gek

 

2.

Wegen zo gek nog niet!

Maar al dat trillen dan?

Lijkt wel alsof deze jongen

Iets tikt

 

Broeder, dit is weer zo’n

Nomofobiepatiënt

Toch moet ik snijden

Zijn bochel verstikt

 

3.

Bochel verstikt zo’n kind!

Moeder van puberjoch

Sprak van verslaafd en

Gekromd over straat

 

Oververmoeid door zijn

IJzerenheingedrag

Praten als brugman en

Nul resultaat

 

4.

Nul resultaat nog steeds?

Broeder in stagejaar

Hoorde het aan en hij

Sprong in de bres

 

Hand in zijn nek volgens

Magnetiseursconsult

Rozige slaap en dan

Onder het mes

 

5.

Onder het mes, vandaag?

Maar al die appjes dan?

Plotseling springt onze

Jongen omhoog

 

Zustertjes prevelen

Hypnotizeurderstekst

Zie toch dat broedertje

Houdt het niet droog

 

6.

Houdt het niet droog, dat team!

Magisch mobielverkeer

Chronisch verslaafde

Verschiet nu van kleur

 

Dankzij een handige

Telekinesetruc

Vliegt zijn mobiel naar de

Narcotiseur

 

7.

Narcotiseursgebrek!

Nomofobiepatiënt

IJzerenheingedrag

Helpt ons geen spat

 

Magnetiseursconsult

Hypnotizeurderstekst

Telekinesetruc

Niets krijgt hem plat

 

Een mus sprak tot een rat in Gent:
“Je bent beslist een leuke vent
Maar zoenen gaat mij nog te snel
Al snap ik heus jouw kusdrang wel”
Die Vlaamse mus, dat moet u weten,
Was met een muskusrat aan ‘t daten

Een axolotl crawlde rond
met schrijfgereedschap in z’n mond,
dat bij een draai op grote diepte
venijnig in z’n keelgat zwiepte.
‘Toen brak’, aldus de axolotl
‘het scherpe puntje van m’n potl.’

 

 

Te sterven in het gras onder een boom
Terwijl de zon ten laatst ter kimme neigt
En uit de grond een koele nevel stijgt
Zo vredig, kalm en waardig - was mijn droom

Dus zocht ik waar ik gras en bomen zag
Tot ik een plekje aan de bosrand vond
Waar ik me op de groene ondergrond
Zou kunnen vlijen op mijn laatste dag

De stormwind merkte ik niet op helaas
Die donderwolken langs de hemel joeg
Het halve bos als met een gesel sloeg
En naar beneden kwam met wild geraas

'k Wist niet dat het zo traag en pijnlijk was
Te sterven onder bomen in het gras

 

Een breedbekkikker klaagt in Stroe:

Ik ben al dat gewauwel moe

Het is in onze soort een kwaal

Ze hebben het haast allemaal

Je hoort ze vaak in sloot of vijver

Lang leuteren met grote ijver

Wat dacht je van mijn ome Bob

Zijn slap gebabbel houdt nooit op

Of neem zijn vrouw, mijn tante Toos

Haar beuzelpraat duurt eindeloos

Nog erger is mijn nicht Agaath

Die ratelt door van vroeg tot laat

Hoewel, je kent mijn buurman Bram

Die blinkt weer uit in lang gezwam

En zelfs mijn ouders in de hemel

Verzandden vaak in saai gezemel

Zo'n woordenstroom in volle vaart

Dat zit helaas in onze aard

Op elke oever klinkt geklets

En dikwijls oeverloos gezwets

Daar is maar weinig aan te doen

Ik bof dat ik, zo sprak hij toen,

Er zelf gelukkig niet aan lijd

Die tergende breedsprakigheid

 

 

 

Zij zijn aan hun genot verknocht

van groepsvermaak en geestrijk vocht,

er wordt een uitgaansdoel gezocht:

een vrijdagavondkroegentocht!

 

Ik sta als zonderling bekend,

ik zeg dat ik als fun event

een wandelweekend heb gepland.

 

Waarom ik daar plezier in schep?

Omdat ik buitenbeentjes heb.

 

Mijn moeder vroeg me om haar buik te strelen

Ze bloosde en deed opgewonden blij

En kuste me waarna ze stralend zei:

Ik wil een lief geheimpje met je delen

 

Maar ik wou met mijn vriendjes buiten spelen

Op woensdagmiddag ben ik even vrij

Ik baalde van haar weeë dweperij

En kon mijn ongeduld haast niet verhelen

 

Haar kleutertoontje ging me snel vervelen

Ze haalde zelfs de ooievaar erbij

Die binnenkort een broertje bracht voor mij

Ik riep dat zij die vogel maar moest mailen:

 

Een broertje zegt mijn grote jongen niets

Breng hem maar eerst een bredebandenfiets

 

 

 

De buurvrouw at haar dochter als ontbijt
Als lunch heeft zij haar echtgenoot bereid
Daarna ging zij haar jongste zoon frituren
Ik ben verhuisd, want ‘s avonds

 

 

 

 

Hij wreef erover met zijn rechterhand
en startte ondertussen al met wensen:
hij wilde rijker zijn dan alle mensen,
omringd door niets dan goud en diamant.

Toch kreeg hij slechts een tientje, wat een sof
dat Aladdin nu net een spaarlamp trof…

 

 

 

M'n An was na wat zoeken
een kamertje gaan boeken,
maar wil nu plots kamperen
en vraagt me dus spontaan:
hoe krijg ik 't ongedaan?
Dit wil ik An nu leren.

 

 

Een jochie riep tot kleine Wil die op het schoolplein zat
'Wie heet er nou Alberti, wat een stomme naam is dat!'
Wil stak de blaag in brand en had een grimas op zijn snuit
De glimlach van een kind zag er nog nooit zo duivels uit

 

 

De redactie feliciteert Maarten met zijn winnende afbakvers. In de 77e editie was de opdracht het schrijven van een Little Willie. Op de pagina Versvormen vind je de volgende definitie: De Little Willie, populair in Angelsaksiche landen, is een in principe vierregelig versje. [...] Er wordt gewoonlijk een gruwelijke handeling in verricht door een gruwelijk kind, verteld op luchthartige toon, waar dan door omstanders laconiek of hooguit licht geïrriteerd op wordt gereageerd.

 

 

 

 

Een zilverrug verzucht te Heeten
'Zal men het dit jaar weer vergeten?
Zelfs op Gorilladag geen feestje
Ik blijk een onbeduidend beestje
Tenzij je vecht met een Godzilla
Dan ben je King, een topgorilla'

 

24 september is het Wereld Gorilladag

 

Op 3 december 2024 overleed Inge Boulonois.

 

Kort voor haar overlijden kreeg ik op messsenger een berichtje van haar waarin zij me vroeg of we even via de telefoon konden spreken.

In dat gesprek vertelde ze dat ze ongeneeslijk ziek was en dat zij nog maar kort te leven had. Enkele zaken m.b.t. de voortgang op het Het vrije vers passeerden eveneens de revue. Zij vroeg mij of zij een PDF-document met een aantal gedichten van haar bij mij veilig kon stellen, om die later als E-book op Het vrije vers te zetten.

 

Het telefoongesprek werd abrupt onderbroken vanwege de deurbel en het bezoek van haar dochter.

Een dag later stuurde zij mij het beloofde PDF-document en verontschuldigde zij zich (volkomen onnodig natuurlijk) voor het feit dat zij ons telefoongesprek zo plotseling moest afbreken.

Het bericht van haar overlijden enkele dagen daarna kwam voor mij en voor velen met mij als een grote schok.

 

Het PDF-document met die gedichten waarvan dus een e-book diende te worden gemaakt bleef vervolgens door diverse oorzaken een tijdje liggen en ook het uiteindelijke klaarzetten als e-book bracht de nodige haken en ogen met zich mee. Uiteindelijk besloot de redactie  te wachten met het publiceren totdat zich een geschikt moment zou aandienen.

En vandaag is dan dat moment aangebroken. Het stilstaan bij de geboortedag van Inge. Ze zou vandaag bij leven en welzijn exact 80 jaar zijn geworden.

 

Remko Koplamp

 

Uit het E-book hieronder het vers voor vandaag van Inge.

Een z.g. bout rimé. Een gedicht dat uitgaat van reeds bestaande rijmwoorden. In dit geval zijn het de rijmende woorden uit ‘De Dapperstraat’ van J.C. Bloem.

 

Aardappel

 

Die knol is voor tevredenen of legen!

Is er banaler voedsel in ons land?

Wie heeft die kost nou nooit op bord gekregen?

De meesten zijn die smaak allang ontstegen

 

Berichtte onlangs zelfs een ochtendkrant

De nasmaak lijkt vooral op kleiïg zand

Qua koolhydraten is het ook geen zegen

Er is zoveel gezonders onderhand

 

En tegen dikmakers zijn wij gekant

Dus ja, er is op aardappels véél tegen

Dit overdacht ik, lopend door mijn stad,

Domweg bezweken voor een zak patat

 

En via deze link – klink & klaar – is vervolgens voor een ieder het gratis e-book te lezen.

De redactie wenst jullie veel leesplezier.

 

De CO₂ moet echt aan banden.

Elk energieverbruik is fout.

Dus laat ik 's nachts geen lamp meer branden

en is het binnen altijd koud.

 

Al loop ik rond met hoge nood

dan houd ik het wel op tot morgen.

De stikstof die mijn darm uitstoot

zal voor veel luchtvervuiling zorgen.

 

Het is niet dat ik nu ga vechten

voor toekomst of klimaatbelang.

Maar voor dat grietje met die vlechten,

voor Greta Thunberg, ben ik bang.

 

 

 

 

Geen trauma's van vroeger om vrij uit te putten
Geen proppen papier door de kamer verspreid
Geen wijnflessen slingerend op het tapijt
Ik hoefde mijn duim nu eens niet te benutten

 

Niet urenlang frummelen, fronsen en frutten
Niet zweten, niet zwoegen, geen eenzame strijd
Ik heb niet gevast noch mezelf gekastijd
Ik maakte niks mee om dit vers mee te stutten

 

Geen heilloos karwei met frustraties erbij
Geen dagdromerij in een hut op de hei
Ik tuurde niet stuurs naar het hemelgewelf

 

Hoe is dit ontstaan? Welke weg moest ik gaan?
Waar kwamen spontaan al die woorden vandaan?
Ach, soms zit het mee, dit sonnet schreef zichzelf

 

Een houtworm vroeg zijn pa te Petten:
“Wanneer mag ik mijn klomp weer zetten?
Ik hoop op heerlijke cadeautjes
Als harsepein en peperschrootjes
Maar vader sprak tot zoon: “Helaas,
Het is nog lang geen Splinterklaas”