Waar is hier ergens nog een huis te krijgen
dat snel beschikbaar en betaalbaar is?
Zelfs zonder loterij of erfenis,
om over oude sokken maar te zwijgen.
 
Ik word al links en rechts voorbijgestreefd
door gasten die met bankbiljetten smijten.
Al kan ik die toch moeilijk iets verwijten;
gelukkig is de mens die vastgoed heeft.
 
Dus koop ik als een laatste wanhoopsdaad
een huisje voor mijn Barteljorisstraat.
 
Momopoly
Pexels
Op een muis en een kat
Pixabay
 
Een muisje kwam in Willemstad
een kater tegen op haar pad.
De afloop was miraculeus,
de een dacht dodelijk nerveus,
de ander zonder eigenbaat:
‘Ik denk dat ik het leven laat.’
 
De laatste dag van al mijn levensdagen
Ik had mijn straf aanvaard, ik droeg mijn lot
Gekneveld en geknield op het schavot
Mijn laatste uurtje had nu wel geslagen
 
Ik had wat de techniek betreft geen vragen
Zo'n guillotine werkt gelukkig vlot
Dat mes scheert als de bliksem door je strot
Ik mocht qua efficiëntie dus niet klagen
 
Ik mijmerde wat weg en dacht nog even
Aan al het moois van mijn voorbije leven
De beul kwam echter naar me toe en zei:
 
'Hallo meneer, u lijkt me wat afwezig
We zijn hier wel met iets belangrijks bezig
Dus houd nog even graag uw hoofd erbij'
 
Guillotine
Pixabay
 
Au, au en nog ‘ns au!
Pijnlijke plaspoging
Doornige struik
Een venijnige steek

Henk trok iets los van de
Egelantierentak
Wat bij inspectie z’n
Vel
Lutjebleek
 
Ons land, verlost van dictatuur, verbleekt
Nu vrede kwetsbaar blijkt, na tachtig jaar
Want grimmig eigen volk staat juichend klaar
Waar vreemdelingenhaat de kop opsteekt
 
Ons vrijheidsideaal is broos, verweekt
Door haat en machtsbelustheid in gevaar
Nu, met de sluwheid van de huichelaar,
De demagoog zijn bruine heilsleer preekt
 
Verdraagzaamheid, een kwart eeuw al verbeeld
In dit unieke monument, verbindt
Met liefde en begrip, wat mensen deelt
 
Erken elkanders pijn, vergeef, hervind
Het medicijn dat ook jouw wonden heelt:
De vreugde van je ongerepte kind
 
 
Frits Criens
Stadsdichter gemeente Leudal
Bij het Monument van Verdraagzaamheid, 13 november 2025
 
 
Zij ging naar Utrecht, hij kwam daar vandaan
Zij zwaaiden en dat was hun daaglijks spel
Hij wierp een kushand, maar dat moest dan snel
Zo'n trein blijft immers ook niet eeuwig staan

Hun blije lach was vluchtig, steeds spontaan
Toch liep het spaak met dit verliefde stel
Want op een dag kwam zij niet op appel
Vermoedelijk had zij een nieuwe baan

Het is dus uit, zo was zijn constatering
Want ja, zo gaat dat bij woon-werkverkering
 
 
HUA 150040 Gezicht op het N.S. station Amersfoort te Amersfoort
Wikimedia Commons CC0
Of Jan naar Parijs kan hangt af van zijn reisplan
Het liefst zou hij gaan in een motor met zijspan
Maar Maarten heeft regels en dus
Besluit hij bewust voor de bus
Een steengoede limorick, hier met die prijs man!
 
 
De redactie feliciteert Peter van der Vlis met zijn eerste plaats in afbakwedstrijd 78.
In deze limorick (een verlengde limerick) nam hij alvast een voorschot op de overwinning. Dat kon de jury wel waarderen, maar de winst is vooral te danken aan de fraaie dubbelrijmen.
 
NL HaNA 2.24.14.02 0 191 0495 kleiner
Nationaal Archief, CC0
Fotograaf: Willem van de Poll
'De koerschef, ploegbaas, vlagman en soigneur
Zijn pet!', zegt Henk verbitterd in mineur
Han zegt: 'Zo word je nooit een meesterknecht
Als jíj de schuld steeds bij een
Anderlecht
IMG 7373
PxHere CC0
 
 
Een mug die gisteren te Schagen
Met bruut geweld werd doodgeslagen
Bleef achter op de onheilsplek
Als grote vieze rode vlek
Mijn raad voor wie vaak muggen doodt:
Verf vooraf al uw muren rood
Het schrijven stemt mijn tere ziel weemoedig,
een duister gif doordrenkt mijn hersenpan
van onvervuld verlangen zo rampspoedig
dat alles baadt in tranen, overvloedig
omdat ik wéér geen clou verzinnen kan.
 
 
in love 652485 320
Een mensschuwe mol sprak te Stein:
"Die menigtes vind ik nooit fijn
't Is boven te vol
Ik blijf in mijn hol
Om onder de mensen te zijn"
 
Een foplimerick is een limerick over een dier, in de trant van de Trijntje Fops van Kees Stip
 
Mol2
Copilot
Zo'n duffe doos Merci is uit den boze
en keukenapparaten ben ik beu
Parfum van Rituals, dat is toch sneu?
en schat...ik hóud geeneens van rode rozen
 
Je worstelt telkens met jouw liefdeblijk
dus geef me nou maar weer gewoon gelijk
 
Een mol constateerde in Zandvoort aan Zee:
wat is het toch heerlijk, een vrouw in je leven.
Om dat te waarderen, wou hij haar iets geven,
maar geen chocola of een ander cliché.

Uiteindelijk kreeg hij een gouden idee,
waarvoor hij het vuur uit de sloffen zou lopen.
Dit ging haar plezieren, zo mocht hij wel hopen:
een huisgemaakt zeventiengangendiner.
 
 
Een mees sprak laatst in Eynderhoof:
'Descartes is niet mijn filosoof.
Hij zegt: "Ik denk," en "dus ik ben."
'Ik zeg dan kritisch: "Ja? Nou en!"
'De waarheid, denk ik, is zo simpel.
Gewoon: "Ik ben" en "dus ik pimpel."
 
Een duizendpoot uit Bennekom
ging elke dag een blokje om.
Een píepklein blokje, dat dan wel,
en daarbij liep-ie dan zo snel,
dat hij, als hij de benen nam,
zichzelf nogal eens tegenkwam.
 
deparabelderblinden
De parabel der blinden - Pieter Brueghel de Oude 1568
 
Ze volgen zo te zien dezelfde route,
met stokken als verlengstuk van ‘t gevoel
begeeft men zich naar een of ander doel
dat ergens ligt te wachten op hun voeten
 
Men valt in ’t niet bij de enorme stoeten
van ontevreden volk dat heel de boel
een schande vindt getuige het gejoel
dat aangeeft dat de dingen anders moeten
 
Voortdurend onderweg om iets te vinden
is dit het lot van zienden en van blinden:
Ze komen altijd in de sloot terecht
 
omdat ze telkenmale na het kiezen
van nieuwe leiders snel het zicht verliezen
op wat zo vreugdevol was toegezegd
 
villa
Pixabay
 
Hun villa staat te pralen,
majestueus, op stand.
Vijf kamers? Nee, vijf zalen,
ze wonen er riant.

Geluk is een illusie,
soms overheerst chagrijn,
dan maken ze weer ruzie
en is het huis te klein.
 
Een dove kwartel uit Ter Brecht
Was opgeleid tot bakkersknecht
Maar werd bij bakkers in de buurt
Helaas vaak snel weer weggestuurd
Zo gaf zijn doofheid veel verdriet
Zijn vak verstond hij ook al niet
 
kwartel
Copilot
 
Ik had mijn gordel even losgemaakt
Nu zweef ik in slow motion tussen scherven
Ik werd vanuit de dode hoek geraakt
 
Dit wegdek wordt de plek waar ik zal sterven
De tijd valt stil, ik neem de wereld waar
In dit moment gaan mijn gedachten zwerven
 
Naar jou: je huid, je lach, je blik, je haar
Je geur, je lippen, benen, borsten, billen
En hoe ik daarop wachtte, zeven jaar
 
Je maakte helder niets van mij te willen
Waarna je botweg elk contact verbrak
Bijzonder hoe snel liefde kan verkillen
 
Eén troost, wanneer ik op het asfalt smak
Lig jij nog eenzaam in mijn kofferbak
 
De actualiteit, ach mens, wat kan het jou nog schelen
Je zit je in de krant al na drie koppen te vervelen
Het oude nieuws ligt in de digitale kattenbak
Of eindeloos op facebook en op insta door te telen
 
cat 3482623 640 helft
Image by Frank from Pixabay CC0
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Pas na het zingen ...

ik was er al die maanden niet geweest
te druk, geen zin, besognes op het werk
maar nu dacht ik, ik ga eens naar de kerk
soms krijgt een oude man spontaan de geest

nog altijd schuilt in mij het wilde beest
de zondaar, de verloren zoon, de vlerk
jawel, het viertal lijkt wat minder sterk
en met de jaren werd het wat bedeesd

de hoogmis liet een mooi gevoel ontspruiten
alsof ik uit het graf was opgestaan
m’n vrouw was blij dat zij was meegegaan
ik zag haar biddend beide ogen sluiten

ik hief uit dank de fraaiste psalmen aan
pas na het zingen, ging ik weer naar buiten