Lente Offensief


Kok: het is tijd. De winter was zo nors
gevuld met stamp en worsten
dat wij inmiddels dorsten
naar lichte kost. Wij ogen thans te fors

te uitgebuikt. De speklaag noopt gezwind
de broekriem aan te halen.
Vul daarom fluks de schalen
met sla en vis. Of aardbeien en mint.

Schik een rauwkostregenboog
rond de afgekloven botten
van hen, die ons ooit bespotten
en vol schuldcomplexen frotten:

diëtist en pedagoog
liggen met hun ziel omhoog



beginregel (Menno Wigman: laatste lente)
slotregel (Willem Jan Otten: Na de anarchie)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Distel




De poëzie is uit mijn lijf gekropen:
te vaak te lang, te veel te laat gewerkt.
De werkstroom heeft het andere verzopen.
Het mooie in het leven werd bezerkt.

Een oogklep hield mijn wijde blik beperkt.
Op hol geslagen bleef ik verder lopen.
Ik heb het eigenlijk niet eens gemerkt.
Mijn brein stond voor geen and’re prikkel open,

totdat er tussen scheefgezakte tegels
een klein maar dapper puntje groen ontspruit,
een distel die zich opmaakt voor de bloei.

Ik weet het wel, ’t is tegen alle regels,
dit moet er met de voegenkrabber uit,
maar ik bedenk me tien keer voor ik snoei.