Het vrije vers

ze ziet zichzelf weer in de schouwburg
op vaders arm, de drukte, het geroezemoes
weer thuis strijkt moeder stil wat kleren
één koffer maar, alleen voor haar?

 

wij komen later schat, toe ga nu maar

 

ze had gewacht op later, bleef alleen
en wist niet beter dan

 

dat het ooit voorbij zou gaan

 

hij ziet zichzelf weer in de lange rij
een jochie nog, en hoort weer elk woord
dat zijn vader zei
toe jongen, smeer ‘m als je kan, doe ‘t voor mij

 

ik zie je later, toe ga nu maar

 

hij had gewacht op later, bleef alleen
en wist niet beter dan

 

dat het ooit voorbij zou gaan

 

nu, zoveel jaren later brandt nog steeds
de pijn van het verlaten zijn
de loden lucht draagt maan noch ster
alleen het donker fluistert

 

dat het nooit voorbij zal gaan