cemetery
 
De klokken luiden, afscheid wordt genomen
Een korte plechtigheid, een vers, een lied
De gang naar ‘t kerkhof, nee, die is er niet
Ik zie de stoet vertrekken langs de bomen
 
De oude zerken staan hier schots en scheef
En ook de houten kruizen, half vergaan
Waarop al lang de namen niet meer staan
Daar weer en wind ze langzaamaan verdreef.
 
De lege plekken met de hoge grassen
Vertellen dat de tijd veranderd is.
Men kiest voor rouwmis noch begrafenis
Maar gaat in vlammen op om te verassen.
 
Ik fluit als ik het stille hof verlaat
Heel zacht de cemetery blues op straat.
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Multatuli

Al velen hebben zich hierin vergist
Maar Multatuli was koloniaal
Hij wilde de regénten wel bestrijden

En deed dat ook in uiterst fraaie taal:
Het ging hem om zijn eer en om het lijden
Van een bevolking die zwaar werd geknecht 

Die wilde hij van tirannie bevrijden
Door onderwerping: aan het Hollands recht
Dat daar, dacht hij, zeer node werd gemist 

En echt heel erg misdadig vond hij pas
Dat men niet nóg kolonialer was  

Uit Het pak van Sjaalman: 'Over de misdaden der Europeërs buiten Europa'.