Het was bij hem niet nodig om te gissen
Naar wat hij had bedoeld met een gedicht,
Je vroeg je ook niet af wat hij wellicht
Verstopt had achter woordbetekenissen.

Een metrum, rijm, voor velen hindernissen,
Zag hij juist als een doel, een soort van plicht.
Met vaste vorm hield hij zijn verzen licht
En wist zo onze blik vaak te verfrissen.

De dood, waar iedereen een keer voor zwicht,
Die over onze levens kan beslissen,
Heeft plotseling zijn blik op hem gericht.

Helaas, we zullen hem nu moeten missen
En ook die strik en zijn bebaard gezicht
Maar niet de poëzie van Driek van Wissen.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

13-06-2015/2022

drspkleur
WikiMediaCommons (bewerkt)
 
Er viel niet aan zijn en te tien
O odia hing ieder aan zijn lien
En hij versierde bovendien
De verskunsthorizon met stien
Het rijmen gaat, dat kunt u zien
Een stukje minder soeel zonder P
Hij ging de ij uit, zeven jaar gelee
Of de sigaar is assender misschien