Hij kon het saaiste weer nog spannend maken En keek er doorgaans ook zo vrolijk bij. Kwam er een lagedrukgebied langszij Dan zag je hem vaak opgewonden raken.
Hij was voor vele kijkers als een baken Die ook bij dichte mist of woest getij Met veel gebaren en een woordenbrij Een helder beeld gaf van de stand van zaken.
Het weer, helaas, zal nooit zo leuk meer zijn Nu Erwin van de beeldbuis gaat verdwijnen. Zijn afscheid doet ons Nederlanders pijn.
Zal zonder hem de zon nog wel gaan schijnen? Of wint het noodweer meer en meer terrein En jaagt het ons voorgoed in de gordijnen?
Mijn vader gaf me nooit een compliment,
wellicht uit angst me grondig te verpesten.
Wel pakken slaag kreeg ik, als om te testen
of ik hem liefdevol bleef toegewend.
Mijn moeder mepte ook, minder frequent,
want ze las nooit Spock’s opvoedingsattesten.
Vriendinnen kregen slaag en huisarresten,
dat was die tijd een fluitje van een cent.
“Ik stuur je naar ’t verbeteringsgesticht
als je zo doet,” zei pa. Op zijn gezicht
verried een twinkeling een practical joke.
“Wat is dat voor iets?” was dan steeds mijn vraag.
“Een hele strenge school met altijd slaag.”
“Ook als je niets gedaan hebt?” Ja, dan ook.