kus
Flickr.com
 
Tweeduizend twintig werd met recht een kroonjaar
In China was iets ernstigs aan de hand
Al spoedig bleek ook in ons eigen land
Het groene monster explosief aantoonbaar
 
We gingen naar de anderhalve meter
Naar wel of niet een kapje voor je mik
Geen talkshow zonder Ernst of Diederik
En hoe dan ook, Ab wist het altijd beter
 
Kort na de eerste golf kwam nog een tweede
Het volk was het inmiddels meer dan zat
Toch moesten veel bedrijven nogmaals plat
De kerstwens luidt dit jaar ‘blijf thuis in vrede’
 
Wel gloren er nu schone visioenen
Van ‘21 na de Pfizer-spuit
Van eindelijk spontaan weer samen uit
En niet meer teruggaan naar dat driemaal zoenen
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

ACH GUT, zeiden de dames Groen



ACH GUT, zeiden de dames Groen. Oom Karel is gestorven,
in vredige berusting en zijn eigen ledikant.
We vroegen ons al jaren af: wie heeft zijn klok georven?
Maar hij was nog niet dood. Nu wel, dat staat hier in de krant.

Welaan, zo sprak de dominee, dan gaan we hem begraven.
Ik zal een Woordje Spreken tot de schare rond het graf:
wie dorstig naar vertroosting zijn zal ik volgaarne laven.
Hij pakte zijn geklede jas en borstelde hem af.

Met zonnebrillen en in ’t zwart vertrokken ze naar Zwolle –
koud waren ze op weg of ze verdwaalden in de mist.
Op de begraafplaats zei het schaap: Nu even keihard hollen!
Zo kwamen ze nog net op tijd voor ’t zakken van de kist.

De dominee die elleboogde zich terstond naar voren.
Vaarwel, sprak hij geroerd. Gij waart een Kerel van Stavast!
Daar leken de aanwezigen nogal van op te horen,
vooral een paarsgejurkte heer die klaarstond met een kwast.

Opeens ontstond er trammelant: er was een krans verdwenen!
Toen werd het schaap Veronica op heterdaad betrapt
met lint waarop te lezen stond: Rust zacht, zuster Helene.
Oeps! zei ze. Maar ik had zó lang geen lelies meer gehapt…

Heleen? zeiden de dames Groen. Dat is niet onze oom.
Op naar oom Karel! En dan straks een plakje keek met room.