Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren,
verlangend naar het einde van hun vlucht.
Hun V trekt fier door frisse najaarslucht,
het zachte avondrood op witte veren.

De aardse strijd kan hen niet langer deren;
ze reizen, onverstoorbaar, onbeducht,
hoog boven ieder dorpje, elk gehucht,
om in hun verre haven aan te meren.

En onverwacht ben ik niet langer bang
want ik ontwaar een onmiskenbaar spoor;
het voert voorbij de dood en wenkt al lang.
Het fluistert, zachtjes troostend, in mijn oor:
“Wees niet verdrietig om de laatste gang,
de reis gaat immers na het heengaan door!”

(In september 2014 geschreven onder pseudoniem Hanneke van Almelo)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Villanelle-retour voor Niels, met mijn complimenten

Bij het vinden van een foute versie

[youtube]Qst-eZFWuF8[/youtube]

Een Slash-adept! Waar moet de wereld heen?
Waarmee kan hij mijn goed humeur verknallen?
Die lange solo van November Rain.

Vals nagespeeld na leerjaar nummer één
De namaak-V lijkt ziekentaal te lallen 
Gitaarmuziek verbroedert iedereen.

Die jankmuziek jaagt elke schizofreen
Compleet verscheurd het angstzweet rond de ballen
Die lange solo van November Rain.

In deze herrie zie ik echt geen been
Dus laat die jankplank uit uw poten vallen
Gitaarmuziek verbroedert iedereen.

Dit sneue lesje is in ‘t algemeen
Een oefening voor dronkaards en voor mallen
Die lange solo van November Rain.
Gitaarmuziek verbroedert iedereen.