de maan ontvangt haar licht van´t ijs terug
de einder lokt, ik schaats hem tegemoet
gedragen door de wind, zoals het moet
gedroomde vleugels heb ik op mijn rug

het licht van dorp en stad is ver van mij
meer levensteken is er niet dan dat
en nooit was ik in eenzaamheid zo blij
ik weet niet meer van 't peilloos diepe gat

dan schuiven wolken donker voor de maan
en slaan een wak, mijn euforie gaat uit
ik weet niet meer hoe verder nu te gaan

volstrekte wanhoop, vreugde zonder grief
onscheidbaar koppel, polen noord en zuid
ik ben nu eenmaal manisch-depressief
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Parachuutjes (voor de kenners)



En wie zich op een korrel heeft verschanst
en deze daardoor als de wereld ziet
heeft mogelijk een veldslag in ‘t verschiet
en mist het zout dat op de frietjes danst.

Maar lijnen zijn in speelsheid niemendal
En kijk, daar gaan mijn parachuutjes al.


De Nederlandse Taalunie heeft besloten om Judith Herzberg dit jaar de Prijs der Nederlandse Letteren toe te kennen ~~~ Het snelsonnet is een lofdicht in de vorm van een pastiche: Er zijn regels/beelden uit enkele van haar gedichten in opgenomen (Deut.20, Hiernamaals, Ouderdom).