Mijn oren in een envelop
Jij zit daartussen, in mijn kop
Een brief waar ik mijn ziel in stop
Ontvang van mij een flard
 
Mijn huid komt in een flink pakket
Daaronder zit jij ingebed
Een buik met vlinders als pamflet
Ik wacht op jou met smart
 
Mijn ogen volgen dan per post
Bij jou geef ik ze flink de kost
Ik ben van duisternis verlost
Verdwenen is het zwart
 
En dan mijn longen in een doos
Ik hoef ze niet, ben ademloos
Mijn lief ik vind je grandioos
Een vrouw uit vier miljard
 
Mijn lippen in de brievenbus
Je pakt ze uit en krijgt een kus
Een zoentje voor mijn intimus
Een spetterende start
 
Mijn brein verstuur ik jou per mail
Het is kapot het denkt teveel
aan jou het allergrootste deel
Jij hebt mijn zijn ontward
 
Elk stukje brengt mij dichterbij
Ik geef je steeds een deel van mij
Daar geef ik het geheim mee vrij
Dat mij reeds jaren tart
 
Mijn hoofd, mijn lijf, mijn huid, mijn haar
Je hebt me, zet mij in elkaar
Maar wacht ik ben nog nét niet klaar
Een stukje komt apart
 
Je bent mijn lief, mijn snoes, mijn mop
Ik ben bezorgd en dat lucht op
Het laatste wat ik bij je drop:
Een pakje van mijn hart
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Cursus Japanse filosofie. Les 5 (slot)

Nishida Kitaro (1870-1945)

 

 

Leegte

 

De dingen zijn niet echt zoals ze zijn

Want ieder zijn kent ook zijn tegendeel

Iets kan niet iets en ook nog niet-iets wezen

 

De oorsprong van die twee is: Eén Geheel

Nu wordt het even moeilijk moet ik vrezen:

Die Oorsprong kent de Tegenstelling niet

 

U moet het bovenste nog maar eens lezen

Voordat ik u nu mijn conclusie biedt:

De dingen zijn niet echt zoals ze zijn

 

In dit gedicht bestaat geen regel elf:

Het zelf zonder het zelf is echt het zelf

 

 

Nishida Kitaro verdiepte zich in de westerse filosofie en kwam, daardoor beïnvloed, weer uit bij de mystiek, daar 'logica alleen de tekortkomingen van logica aantoont.'

Gezien de tegenstellingen tussen lichaam en geest, zelf en de wereld (object en subject) moet er een oorspronkelijke zijnsbasis bestaan zonder dat onderscheid. De ultieme realiteit is de mu no basho, 'de plaats van het absolute niets, het zelf zonder het zelf.'

Dit basho is de afwezigheid van alles waarmee we ons ego-zelf definiëren.

Het heft de tegenstellingen, die aan ons bestaan ten grondslag liggen, op.

Deze tegenstellingen zijn de oorzaak van de constante verandering en beweging in het universum en alleen in het mu no basho in harmonie en daarmee daar niet bestaand.

De fysieke wereld van activiteiten drukt de innerlijke scheppingsdrang van het basho uit en alleen door volledig als een historisch persoon te leven, zal de kracht van het zelf als basho zich manifesteren: volledig engagement, zowel in de wereld als in meditatie, is een vereiste.
Mocht je dit boven de pet gaan dan is dat geen bezwaar, want alles wat hier staat bestaat toch niet.