Het buigen was in vroeger tijd een wijd verbreid gebruik,
men deed het voor de Koning dan wel Edelman met pruik
en als je het vergat, welaan dan schopten ze je rot
of erger nog, als ’t tegen zat dan wachtte het cachot.

Er is zelfs een historie van de Kardinaal van Luik
die buigen niet voldoende vond, het volk moest op de buik.
Een onderdaan die dat niet kon -hij werd door jicht beknot-
bekocht dat met zijn leven, door de bijl op het schavot.

Die barre tijd lijkt nu voorbij, ik zeg met opzet lijkt,
want als je in de politiek de hiërarchie bekijkt,
verwachten de ministers met de president voorop,
dat ieder die wat lager staat hen toe neigt met de kop.

Edoch, ook in Den Haag verandert snel het buigklimaat
omdat er menig staatsman al te vaak te kakken staat. 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De Wobbelborg (naar Lewis Carroll)



't Was brimstig en de slijtse toof
Droof gronk en glimpig in het zwamp
De mimse bostels waren oof
En de maamrak uitte hamp

'Zoon, hoedt u voor de Wobbelborg!
De bijtekaak, de klauwengrijp
Ontwijk de flubberkauw, ontduik
De frumpse nekkenknijp'

Hij nam zijn vorplend zwaard ter hand
Lang zocht hij naar de zwuige barg
Hij rustte loom bij de tontoboom
En stond daar, vol van kwarg

En, wijl hij daar verkwargend was,
De wobbelborg, met ogenvlam,
Kwam wif door het verstromd gewas
 En burfde toen het kwam.

En een en twee, en om en heen
Het vorplend zwaard ging snij en snoer
Het beest ging dood en met zijn hoofd
Glumpeerde hij retour

 'En is de Wobbelborg passé?
Ach strale jongen, knuf mij lang!
O, zwateldag, kadoem kallee'
Verdrogde hij, vol zwang

't Was brimstig en de slijtse toof
Droof gronk en glimpig in het wamp
De mimse bostels waren oof
En de maamrak uitte hamp