nielsblomberg
Foto Henriette van Aken
 
Het wordt wat stiller in de hospitalen; 
niet langer is het zorgsysteem ontwricht. 
De dokter heeft weer tijd voor and’re kwalen 
voor hersentumor, hartinfarct en jicht. 
Ook legt hij nadruk op de burgerplicht: 
“Wees allemaal gezondheidskampioenen! 
Was handen, nader vreemden niet te dicht 
en nooit zal u elkaar nog drie keer zoenen!” 
 
Men praat graag over allerlei normalen, 
alsof een nieuwe wereld wordt gesticht. 
Maar straks zal men het oude weer herhalen 
met hier en daar een aanpassing wellicht: 
geen lippenstift of spuug op je gezicht 
die je met veel discretie weg moet boenen. 
Ja, dat is echt een kwestie van gewicht: 
we gaan elkaar niet langer drie keer zoenen. 
 
Waarvan moest Nederland het ergste balen? 
Vakantie thuis en niet voorbij Maastricht. 
Vergeet dit jaar de bergen en de dalen. 
Die tijding trof ons als een bliksemschicht. 
Je kunt toch gaan logeren bij een nicht, 
of in een woonboot op de Vecht bij Loenen? 
Pas op dat je niet voor de aandrang zwicht 
om gastvrouw en/of -heer drie keer te zoenen. 
 
O virus-prins, je wordt van veel beticht 
– of juist van niemendal door covid-oenen – 
maar jij hebt ook een heldendaad verricht: 
we zijn voorgoed verlost van drie keer zoenen.
 
 
Niels Blomberg werd, samen met Robin Veen, derde bij het Nederlands Kampioenschap Light Verse 2021.
Bovenstaande ballade vormde een van zijn ingezonden gedichten.
 
 
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Drs. P-plein ingehuldigd



Een goed verborgen verrassing

Gisteravond, op zijn geboortedag,  werd in Amsterdam het Drs. P-plein officieus in gebruik genomen. Een duizendkoppige, uitzinnige menigte had zich voor café Quartier Putain verzameld voor deze gedenkwaardige gebeurtenis en was gelukkig voor aanvang door de ME verdreven, zodat het een gezellig onderonsje werd voor intimi, waaronder de wat meer verlopen leden van Het Vrije Vers.
Een ambtenaar die iets deed bij de gemeente (een wethouder of zoiets, wiens naam me ontschoten is) hield een toespraak die me volledig ontging omdat ik alles filmde vanaf een wankele tafel. Onder leiding van een ingehuurde dirigent ( ene Vic van de Reijt, die me later toevertrouwde dat er geen droog brood zat in dirigeren en hij er daarom een baantje bij had) zongen de aanwezigen De gezusters Karamazov en Het hart eener deerne.



Daarna werd er gedronken en kon eindelijk naar hartelust over Heinz Polzer geroddeld worden, de man, voor wie velen gesidderd hadden tijdens zijn leven. Mijn eigen verhaal, hoe hij me eens in mijn gezicht gespuwd had na een dt-fout, ging helaas verloren in de kreten van ontzetting die opstegen toen Kees Torn op een tafel sprong, zijn (slecht gewassen) T-shirt optilde en de striemen op zijn rug toonde. Ze leken me wel wat vers.
Van de samenzang maakte ik een filmopname waarbij ik in de slotregel (‘Voor de oorzaak harer zonden kon zij slechts vol deernis zijn’) inzoomde op Jan Boerstoel, omdat me dat grappig leek. Jullie zouden het vast ook grappig gevonden hebben als ik de hele zaak niet door mijn technisch inzicht gewist had toen ik de minder geslaagde foto’s verwijderde.

Het enige filmpje dat bewaard was is het internationale incident dat na afloop ontstond toen een gids die een groepje toeristen uitleg gaf, onverwacht in woede ontstak toen hij me zag.
Mensen hebben dat soms als ze me zien. Het went. Nou, dat dan maar; klik hier.
Het was een mooie dag.