Schilderij Andrew Wyeth


Met name aan het einde van de nacht
Wanneer de dag al bijna aangebroken
Nog even in zichzelf ligt weggedoken,
Vrees ik dat tijd tot stilstand wordt gebracht

Een flits waarin er vlugger dan je dacht
Tezelfdertijd een hand wordt toegestoken
En razendsnel een vonnis uitgesproken:
De hoogste tijd, er wordt op je gewacht

Zo hoop ik dat mijn laatste dag begint:
Een datum die lang vacuüm verpakt
Zijn hardheid snel verliest als ik hem open

Waarna ik het volstrekt aanvaardbaar vind
Dat je behoedzaam door de bodem zakt
Waarop je heel je leven hebt gelopen

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Heinz (1929-1945)



de zerken staan er keurig in ’t gelid
soldaten op gemillimeterd gras
de exercitie komt nog goed van pas
ook als het lijf de ziel niet meer bezit

hier rusten wat men noemt de Nazi-zwijnen
zij werden bij hun moeder weggerukt
of haastig uit de schoolbanken geplukt
de kronkels van de dood in rechte lijnen

hun noodlot was het om gehaat te worden
te sneuvelen als rot kanonnenvlees
dat men de duivel opgelucht mocht schenken

die slachtoffers van geestelijk gestoorden
naar wie men met de vinger immer wees
zal men ze straks op 4 mei ook herdenken?