Het vrije vers

De vraag of zij zo moe is van het pezen
gaat ver aan de fatsoensnormen voorbij,
zo’n honderdvijftig jaar ver weg van mij
beroept zij zich op zwijgrechten in dezen

Maar er zijn eerder lichtjaren te vrezen
tussen de twee hier op het schilderij,
hij heeft de dood voor ogen terwijl zij
zichzelf vergeefs met drank zit te genezen

Haar denken draait in cirkels om het glas,
het kosmische scharnierpunt van haar leven
zolang het maar gevuld is met absint

Die groene fee komt dagelijks van pas
bij elke nieuwe poging om te zweven
totdat zij na een crash de bodem vindt